ผมอยากจะบอกว่าเราพยายามทำ ภาพยนต์เรื่องนี้อย่างถูกกฎหมาย
บ้า เอ้ย
ผมคิดถึงความเป็นไปได้ ของสิ่งที่จะเกิดขึ้น
และมันก็ทำให้ผมนอนไม่หลับทั้งคืน
เรื่องราวที่ริค ได้ให้ผมดูในตอนแรก
เป็นแค่ส่วนปลายยอด ของภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น
ถึงแล้ว... เมืองไทจิ
เมืองเล็กๆ ที่เก็บความลับใหญ่โต
มันตลกมากที่เราจะขับรถไปไทจิ
เมืองนี้เหมือนกับ แดนลับแล
มันแปลกประหลาดมาก
เพราะว่าถ้าคุณไม่รู้ ว่าอะไรเกิดขึ้นที่นี่
คุณอาจจะคิดว่าเมืองนี้ เป็นเมืองของผู้คนที่รักปลาโลมาและวาฬ
ด้านซ้ายของเราคือ พิพิธภัณพ์วาฬไทจิ
และผมเกลียดที่นี่เข้าไส้
เมื่อตอนที่พวกผม มาญี่ปุ่นครั้งแรก
ริค โอแบรี่ รู้สึกหงุุดหงิดมากๆ
ริคพูดว่า "คุณต้องใส่หน้ากากนะ
ไม่งั้น พวกเค้าจะรู้ ว่าเราอยู่ที่นี่"
ผมบอกว่า "โอเค ได้"
ตรงนั้นมีตำรวจ
ผมต้องทำหลังค่อม และเปลี่ยนรูปร่างของผม
พวกเค้าจะได้คิดว่า ผมเป็นแค่ตาแก่ญี่ปุ่นธรรมดาคนนึง
ผมคิดว่าอะไร คุณรู้ไม๊, ผมกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?
บินข้ามโลกมาเพื่อมา อยู่บนรถคันนี่
ติดแหง็กกับคนขี้กังวล แบบนี้น่ะเหรอ
มีคนตามหลังผมมา
ผมไม่รู้ว่าเค้าเป็นใคร
ใช่ เขามาแล้ว เขามาแล้ว
นั่นเค้าจริงเหรอ
ผมทำแบบนี้มานานแล้ว
นายกเทศมนตรีของเมืองนี้ ถึงกับมอบกุญแจเมืองให้ผม
ในตอนนั้นผมได้รับการต้อนรับอย่างดี
วันนี้ถ้าพวกเขาฆ่าผม ได้คงฆ่าไปนานแล้ว
นี่ผมไม่ได้พูดเกินจริงนะ
ถ้าชาวประมงพวกนั้นทำได้ เค้าคงจะจับผมแล้วเอาไปฆ่า
และพวกเค้าจะทำด้วย
เมื่อประมาณ 3 ปีก่อน
ผมและเพื่อนของผม จิม คลาร์ค ได้ก็ตั้งองค์กรนี้ขึ้น
กลุ่มองค์กรสงวนพันธุ์สัตว์น้ำ OPS (The Oceanic Perservation Society)
พวกเราดำน้ำกันมาแล้วกว่า 35 ปี
และคุณก็สามารถกลับไป ดำน้ำที่จุดเดิมปีแล้วปีเล่า
และก็เห็นได้ชัดว่ามีความเสื่อมโทรม ในมหาสมุทรหลายแห่ง
เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา
มีการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ กำลังเกิดขึ้นในช่วงชีวิตของพวกเรา
จิม จึงมีความคิด
ที่จะทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับมัน เพื่อหยุดความเสื่อมนี้
ผมเลยเริ่มที่ถ่ายสารคดี ตามแนวปะการังทั่วโลก
ผมไปงานประชุมเกี่ยวกับ สัตว์น้ำที่เลี้ยงลูกด้วยนม ในซานดิเอโก้
มีนักวิทยาศาสตร์มีชื่อเสียงด้านนี้ เข้าร่วมถึง 2,000 คน
และริค โอแบรี่ก็สมควรจะได้ เป็นผู้ที่ขึ้นไปปราศรัยหลัก
แต่ในนาทีสุดท้ายนั้น
ผู้สนับสนุนงานนี้ เอาริคออกจากรายชื่อ
ผมคิดในใจ โอ้พระเจ้า เรื่องมันชักจะน่าสนใจมากๆ
ว่าใครกันนะที่เป็น ผู้ให้การสนับสนุน
พวกเขาบอก "ซีเวิร์ลด์" ไง
นักวิทยาศาสตร์จำนวนมาก ได้รับเงิน
จากเครือข่ายสถาบันวิจัย
ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนโดยไม่หวังผลกำไร จาก ซีเวิร์ลด์
พวกเขาไม่ชอบผม
พวกเขาไม่ชอบที่ผมพูด เกี่ยวกับการกักขัง
เขาเอาผมออกจากรายชื่อ
พวกเค้าไม่ยอมให้ผม พูดเกี่ยวกับการฆ่าปลาโลมาในเมืองไทจิ
ผมพูดว่า "การฆ่าปลาโลมาน่ะเหรอ? คุณกำลัง... คุณกำลังพูดถึงอะไรอยู่น่ะ?"
เขาบอก "ผมจะไปอาทิตย์หน้า
คุณจะไปด้วยกันไม๊?"
ตอนนี้เรามาถึงบริเวณที่สำคัญมาก
จุดนี้คือฝันร้ายของปลาโลมา อย่างแท้จริง
ปลาโลมาหลายแสนตัว ต้องจบชีวิตลงตรงนี้
คุณจะเห็นป้ายเหล่านี้เขียนว่า "ห้ามเข้า" "อันตราย"
มีชาวประมงเดินไปมาตามเขานี้ และในมือก็ถือมีดอยู่
บริเวณนี้คืออุทยานแห่งชาติ
ชาวประมงเป็นคนบอกผม
พวกเขาบอกว่า "ถ้าโลกได้รู้เข้า ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
พวกเราจะถูกปิดทันที"
คุณพอจะนึกภาพออกรึเปล่า?
พวกเขาบอกผมอย่างนี้จริงๆ
พวกเรารู้ว่าจะเข้าไปยังไง และถ่ายทำสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ
เราต้องรู้ความจริงให้ได้
พอเรากลับไปที่โรงแรม
มันเป็นโรงแรมสปาที่ใหญ่มาก
ผู้คนเดินไปมาด้วยชุดเสื้อคลุมยาว
และมีตำรวจนอกเครื่องแบบ 3 คนกำลังคุยกับ ริค
คุณมาที่ญี่ปุ่น
เพื่อต่อต้าน
- การจับวาฬและโลมาใช่ไหมครับ? -ไม่ใช่ครับ
- ต่อต้านการทำประมงวาฬและโลมา - ไม่ครับ
- ไม่ ไม่เหรอ?
- เขาบอกว่าไม่ - ไม่
ในฉากหลัง
คุณจะได้เห็นเรือปลาโลมา แล่นผ่านหน้าต่าง
มันช่าง... มันช่างดูเวอร์เกินจริง
ผมไม่... ผมอยากจะหัวเราะเหลือเกิน
และผมอยากจะตะโกน ในเวลาเดียวกัน
ผมหวังว่า
คุณจะไม่เข้าไปในสถานที่ต้องห้าม
ไม่ครับ ไม่
ครับ ผมรู้
- คุณต้องไม่เข้าไปอย่างเด็ดขาด -ครับ
ผมไม่เข้าไปหรอก ไม่เด็ดขาด
ขอบคุณมากๆครับและ..
ไม่เป็นไร
- แล้วเจอกัน - โอเค บายบาย
ผมไม่เคยคิดว่าผมจะมาเป็น นักอนุรักษ์ปลาโลมา
แต่เรื่องนึงมันก็นำไปสู่อีกเรื่องนึง
และตอนนี้ถ้าปลาโลมาเหล่านี้ กำลังตกอยู่ในอันตราย
ไม่ว่าจะที่ไหนในโลก
โทรศัพท์ผมจะดังขึ้น
ริค มีชื่อเสียงไปทั่วโลก จากงานที่เขาทำเกี่ยวกับโลมา
ครั้งแรกที่ผมได้พบเขา เมื่อไม่กี่ปีมานี้
ตอนนั้นเป็นการเดินทาง ไปยังนิคารากัว
มีปลาโลมาอยู่สองตัว
ในสระซึ่งเต็มไปด้วยของเสีย
ริคได้ขอความช่วยเหลือ จากทหารนิคารากัว
นำปลาโลมาขึ้นเฮลิคอปเตอร์
ออกไปยังทะเล
เพื่อปล่อยมันไป
เรากำลังจับปลาโลมาพวกนี้ ออกมาจากธรรมชาติ
และนำมันไปกักขังไว้
แต่ก็มีคนที่จะคอยปล่อย มันให้เป็นอิสระ
ในเดือนมีนาคมนี้
โอแบรี่ โดนจับ ถึง 3 ครั้งในฟลอริดา
จากการที่พยายาม ปล่อยปลาโลมาที่ถูกขัง
ในวันคุ้มครองโลก เขาก็ถูกจับในข้อหาเดียวกัน
ที่เกาะ บิมินี
คุณถูกจับมากี่ครั้งแล้ว?
ปีนี้เหรอครับ?
คนที่ว่ายน้ำอยู่น่ะครับ คุณกำลังอยู่ในเขตทดลองของรัฐบาล
คุณกำลังทำให้ งานของรัฐบาลล่าช้า
พวกคุณเข้าใจหรือเปล่า
บ้าเอ๊ย
ถ้านำปลาโลมาอยู่ถูกที่ มันสามารถทำเงินได้เป็นล้านๆดอลลาร์ต่อปี
พวกมันมีค่ามาก
ถ้าคุณเข้าไปขวางทางพวกเขา
และ ผมก็เข้าไปขวางทางพวกเขา
มันอาจจะ มีอันตรายมากๆ
เจน ทิปสัน เธอถูกฆาตกรรม
เธอเป็นผู้ร่วมงานคนที่ 2 ของผม ที่ถูกฆาตกรรม
อีกคนหนึ่งคือ เจนนี่ เมย์
ตอนนั้นพวกเรากำลังพยายาม ที่จะหยุดการลักลอบค้าปลาโลมาของรัสเซีย
โดยการประท้วงด้วยการอดอาหาร
พอถึงวันที่ 10 ผมสลบไป
และผมไปที่โรงพยาบาลที่นั่น
แล้วนั่นแหละที่ทำให้ เจนนี่ ตกเป็นเป้าหมาย
พวกเขาติดตามเธอ ไปที่ชายหาด
และแขวนคอเธอด้วย เข็มขัดของเธอเอง
โลมาพวกนี้คือสัญลักษณ์ ของวันใหม่แห่งสิ่งแวดล้อม
มันเป็นการยอมรับนับถือ ไม่ใช่การหาผลประโยชน์อื่นใด
ผมรู้สึกว่าผมต้องรับผิดชอบ
เพราะทีวีซี่รี่ย์เรื่อง ฟลิปเปอร์ (Flipper)
ทำให้เกิดอุตสาหกรรม มูลค่าหลายพันล้านเหรียญ
มันทำให้เกิดความต้องการ ที่จะว่ายน้ำ และจูบกับพวกมัน
จับและกอดพวกมัน และจะรักมันไปจนกว่าจะตาย
พวกมันจึงโดนจับ
มีปลาโลมาตัวเมีย 5 ตัว
ที่เคยผลัดกันมาเล่น ในเรื่อง ฟลิปเปอร์
ผมจับปลาโลมา 5 ตัวพวกนั้น ด้วยตัวผมเอง
เหล่าลูกเรือ ได้กลายเป็นทีมหน่วยปฏิบัติการ
เมื่อโลมาถูกหมายหัว
จะไม่มีการเสียเวลาเลย
ลูกเรือพวกนี้จะดูแลโลมา ด้วยความใส่ใจ
เจ้าปลาน้อยเหมือนรู้ว่า จะได้มาอยู่บ้าน
ที่จะไม่มีอันตรายจะมาทำร้ายได้อีก
เธอปลอดภัยแล้ว
ตอนที่ฟลิปเปอร์ออกฉายครั้งแรกในปี 1964 ริค โอแบรี่ได้กลายเป็นคนฝึกโลมาที่ดังที่สุดในโลก
การฝึกโลมานั้นไม่มีคู่มือ
ผมจะได้รับบทมา
ในบทเขียนว่า "ฟลิปเปอร์ ว่ายไปที่ท่าเรือ" และปลาโลมาก็คาบปืน
ว่ายราบพื้น จากซ้ายไปขวา
ผมจำเป็นต้องเปลี่ยนคำพูดเหล่านั้น ออกมาเป็นท่าทาง
ขอบคุณ ฟลิปเปอร์
ใช่ ขอบคุณมาก ฟลิปเปอร์
แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องชะงัก
คือพวกมันฉลาดกว่าที่เราคิดไว้
บ้านที่คุณเห็นในเรื่อง ฟลิปเปอร์
ที่ครอบครัวอาศัยอยู่
จริงๆแล้วคือบ้านของผม
ผมอยู่ที่นี่มาตลอด 7 ปี
และตรงหน้าบ้าน
จะมีทะเลสาบ เป็นทะเลสาบน้ำเค็ม
นั่นคือที่พวกมันอยู่กัน ตรงปลายของท่าน้ำ
ทุกๆค่ำวันศุกร์เมื่อเรื่องฟลิปเปอร์ เริ่มฉายตอนทุ่มครึ่ง
ผมจะเอาโทรทัศน์จากในบ้าน
ไปที่ปลายท่าน้ำ
โดยใช้สายไฟยาวพิเศษ
และแคธี จะดูเธอตัวเธอเองในโทรทัศน์
เธอสามารถแยกความแตกต่าง ระหว่างเธอและซูซี่
และโลมาตัวอื่นๆที่แสดง
ผมรู้ทันทีว่าพวกมันเป็นสัตว์ที่รู้จักตัวเอง
และเมื่อคุณได้รับรู้ถึง ความฉลาดของพวกมัน
คุณรู้ได้เลยว่า พวกมันไม่ชอบการกักขัง
แต่ผมก็ไม่ได้ทำอะไรเลย
แล้ววันหนึ่ง ทุกอย่างก็จบลง
ก็เหมือนฉากนึงที่หายไป กลับไปยัง สถานแสดงสัตว์น้ำไมอามี่
เมื่อคุณเดินเข้ามาที่นี่ ยังมีเสียงเพลงเล่นอยู่
ปลาโลมากระโดดขึ้นมาจากน้ำ และยิ้ม
นั่นทำให้ยากมาก ที่เราจะเห็นถึงปัญหา
หน้าปลาโลมายิ้มนั้นมันเป็น การหลอกลวงทางธรรมชาติอย่างสุดๆแล้ว
มันเป็นภาพลวงตาให้ผู้คนคิดว่า พวกมันมีความสุขอยู่ตลอดเวลา
จุดสำคัญของคณะโชว์ปลาโลมา นั่นคือสถานที่แสดงปลา
และถ้าคุณไปที่ใดที่หนึ่ง ในสถานที่เหล่านี้
คุณจะพบขวดของ ยาแก้กรดในกระเพาะมากมาย
มันใช้ในการแก้แผลเปื่อยของมัน
เพราะพวกมันเครียดมาก
คุณต้องเห็นมันในธรรมชาติ
เพื่อที่จะเข้าใจว่า ทำไมการกักขังถึงใช้ไม่ได้ผล
ตามธรรมชาติ พวกมันเดินทาง ถึง 40 ไมล์ ต่อวัน
พวกมันสามารถเล่นโต้คลื่น ในที่ๆหนึ่งในตอนเช้า
และในหนึ่งชั่วโมงต่อมา มันอาจจะไปไกลถึง 25 ไมล์ แล้วก็ได้
เพื่อเลี้ยงลูก หรือเข้าสังคม
โลมาเป็นสิ่งมีชีวิตที่เกี่ยวข้องกับเสียง
นั่นคือประสาทสัมผัสหลักของมัน
คลื่นโซนาร์ที่ดีที่สุดของคนเรา
กลายเป็นของเล่นเมื่อเทียบกันเลย
เมื่อคุณอยู่ในน้ำ
โลมาสามารถ ที่จะมองผ่านตัวคุณได้
พวกมันเห็นหัวใจคุณเต้น
พวกมันเห็นกระดูกคุณ
พวกมันรู้ได้ว่าคุณกำลังตั้งท้อง
พวกมันรับรู้อะไรได้หลายๆอย่าง จากเสียงของมัน
โลมาที่ถูกจับ แล้วนำไปใส่ในบ่อคอนกรีต
ล้อมรอบไปด้วยอัฒจันท์ ที่เต็มไปด้วยผู้คนโห่ร้อง
ที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำนานาชาติใน บัลติมอร์
ตอนที่นั่นเปิดครั้งแรก โลมาตายกันเป็นว่าเล่น
พวกเขาไม่สามารถเลี้ยงโลมาให้รอดได้
แต่ในที่สุดพวกเขาก็คิดออก
เป็นเพราะระบบกรองน้ำ เสียงของมันดังเกินไป
โลมาเหล่านั้นตายด้วยความเครียด
จะเห็นได้ว่าพวกมันสัมผัสไวมาก ต่อเสียงต่างๆ
นั่นคือประสาทสัมผัสหลักของพวกมัน
และนั่นคือหายนะของมัน ในเมืองไทจิ
เมืองไทจิ
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7...
ทั้งหมดมี 12 ลำ
การขับเรือไปมาแบบนี้มีมานานแล้ว
ที่คุณกำลังเห็นอยู่นี้
เป็นทางผ่านของเส้นทางอพยพ
ที่โลมาใช้ มาหลายพันปีแล้ว
และพวกชาวประมงก็แค่รอ จนกว่าโลมาจะมาถึง
พวกเขาจะเอา เสาเหล็กยาวๆนี้จุ่มลงไปในน้ำ
เหล็กนี้จะมีครีบเหล็กยื่น ออกมาอีกปลายหนึ่ง
พวกเขาเพียงแค่ทุบเสาเหล็กนี้ ด้วยฆ้อน
จะเป็นการสร้างกำแพงเสียง ซึ่งทำให้โลมาเหล่านี้หวาดหลัว
มีโลมาหลายร้อยตัวที่ ว่ายมาเกยฝั่ง
ผมไม่เคยเห็น โลมามากขนาดนี้มาก่อน
พวกมันกำลังว่ายเพื่อเอาชีวิตรอด
ว่ายหนีจากกำแพงเสียง
ผมได้ยินเสียง พวกเค้าเคาะเสาเหล็กนั่นอย่างชัดเจน
ได้ยินมันตลอดเวลา
แม้กระทั่งตอนนอนหลับ
เสียงนั่นไม่เคยหายไป หากคุณได้ฟังมันครั้งนึงแล้ว
เมื่อชาวประมงมาถึงทะเลสาบ
พวกโลมาก็พากันตื่น เครียดอย่างถึงที่สุด
ชาวประมงเอาแหมาขังพวกมัน แล้วก็กลับบ้าน
เช้าวันต่อมา
ผู้ฝึกโลมา จะพากันเข้าแถว
เลือกมาหนึ่งตัวและพาไป พิพิธภัณฑ์โลมา
พวกเขากำลังหาโลมาปากขวดเป็นหลัก
พวกเค้ากำลังมองหาตัวแทน ฟลิปเปอร์
และมองหาตัวเมียสาวๆ
เหมือนที่เราเคยทำในทีวีซีรี่ยส์ ฟลิปเปอร์
โลมาที่ถูกจับจะส่งไปทั่วโลก
เมืองไทจิ เป็นแหล่งใหญ่ที่สุดที่ส่งโลมา ให้สวนน้ำ และโครงการว่ายน้ำกับโลมา ทั่วโลก
โลมาแต่ละตัวขายได้ในราคาถึง 150,000 เหรียญ พิพิธภัณฑ์วาฬเมืองไทจิเป็นนายหน้าซื้อขาย แบ่งผลกำไรกับเมือง และชาวประมง
ผมสามารถที่จะมีสถานที่ฝึกโลมา สักแห่งในแถบคาริบเบียน
และทำเงิน 2 ถึง 3 ล้านดอลลาร์ต่อปี
เหมือนพวกเขาถ้าผมต้องการ
แต่ผมไม่ทำแบบนั้น
สิ่งที่ทำให้ผมหันหลังจากสิ่งนั้น
คือการตายของฟลิปเปอร์ แคธี่
เธอหดหู่มากๆ ผมรู้สึกได้
ผมเห็น
เธอฆ่าตัวตายในแขนของผม
นั่นคงฟังดูรุนแรงใช่ไหม
แต่คุณต้องเข้าใจ
โลมาและวาฬไม่ได้หายใจ เอาอากาศโดยอัตโนมัติ
อย่างพวกเราๆ
แต่ละลมหายใจที่พวกมันสูดเข้าไป หมายถึงการมีสติ
ดังนั้นพวกมันสามารถ ที่จะจบชีวิตตัวเองได้
หากชีวิตย่ำแย่
โดยการหยุดหายใจ
นั่นละคือที่ผมต้องใช้คำว่า เป็นการฆ่าตัวตาย
เธอฆ่าตัวตาย
เธอว่ายมาในแขนผม
และมองตาผม
หายใจเข้าไป
และไม่ยอมหายใจอีก
ผมปล่อยเธอ
และเธอจมลงไป ลงไปยังก้นบ่อ
วันต่อมาผมอยู่ในห้องขังที่ บิมินี่
เพราะพยายามที่จะปล่อยโลมา ที่ศูนย์วิจัยทางน้ำ เลอร์เนอร์
นั่นคือสิ่งที่ผมทำ
ผมจะปล่อยโลมาที่ถูกจับ เท่าที่จะทำได้
ผมใช้เวลา 10 ปี สร้างอุตสาหกรรมนี้ขึ้นมา
แล้วใช้เวลา 35 ปีต่อมา เพื่อทำลายมันซะ
ตอนผมเริ่มงานนี้ มีพิพิธภัณฑ์โลมาเพียง 3 แห่ง
ทุกวันนี้มันกลายเป็น ธุรกิจหลายพันล้าน
ในการจับโลมาพวกนี้
พวกเราได้ช่วยทำให้เกิด การสังหารโลมามากที่สุด
ทุกๆคนสามารถที่จะเห็น กระบวนการจับโลมาได้ตามปกติจากถนน
แต่ ริค ได้ชี้ให้เราเห็น
ที่ๆพวกเขานำเรือไป ในซอกลับของแนวผา
ที่ๆไม่มีใครเห็น ว่าโลมาที่ไม่ได้ถูกเลือกเหล่านั้น
โดนฆ่าและนำเนื้อไปขาย
การต้อนโลมาเริ่มตั้งแต่กันยายน ไปจนถึงเดือนมีนาคม
มีการประเมินว่ามีโลมาในญี่ปุ่น ถูกฆ่าประมาณปีละ 23,000 ตัว
ในเมือง ไทจิ
คุณสามารถไปที่พิพิธภัณฑ์ปลาวาฬ ชมการแสดงโลมา
และกินมันในเวลาเดียวกัน
พวกเขาขายเนื้อปลาโลมา และวาฬในนั้นแหละ
บริษัทเหล่านี้ทำให้การฆ่าโลมา เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ด้วยการให้รางวัลกับชาวประมง สำหรับพฤติกรรมแย่ๆของเขา
พวกเขาได้เพียง 600 เหรียญ ต่อโลมาที่ตายหนึ่งตัว
แต่บริษัทได้มากกว่า 150,000 เหรียญ จากการแสดง
ผมบอกกับริค ว่าจะช่วยเขา
เราจะแก้ไขสิ่งนี้ และเราจะเปลี่ยนมัน
แต่ผมก็ไม่ได้บอกเขาว่าจะทำอย่างไร
เพราะผมไม่รู้จริงๆ ว่าจะทำมันอย่างไร
มีกลุ่มองค์กรหลาย ต่อหลายกลุ่มในญี่ปุ่น
กองทุนเพื่อสัตว์โลก กลุ่มกรีนพีซ
กองทุนระหว่างประเทศ เพื่อดูแลสัตว์
พวกเขาทำเงินได้หลายล้านเหรียญ
นี่คือการฆ่าโลมา ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
องค์กรเหล่านี้หายไปไหนหมด?
มีหนึ่งองค์กร
ที่มีจุดประสงค์จะคุ้มครอง สัตว์น้ำเลี้ยงลูกด้วยนม
นั่นคือไอ ดับเบิลยู ซี (IWC)
คณะกรรมการการล่าวาฬแห่งชาติ
กลับมีบางเหตุผลที่ทำให้
สัตว์น้ำเลี้ยงลูกด้วยนมและโลมาที่มีขนาดเล็กอื่น กลับไม่ได้รับการคุ้มครอง
โลมาก็คือวาฬ
ขนาดไม่ใช่ประเด็น
IWC จะต้องกลายเป็นอดีต เหมือนกับฝูงเรือของคนโง่ๆ
มัน... มันเป็นองค์กรที่ไม่มีประชาธิปไตย
ไม่ว่าจะมองยังไง
พวกเขาอยากจะทำอะไรทุกอย่าง ที่อยากทำ
ริคถูกห้ามอย่างถาวร ในการเข้าร่วมกับ IWC
คุณโอแบรี่ คุณรู้ว่าผมอยู่นี่
ครับ?
ผมคงต้องขอให้คุณออกจากโรงแรมนี้
คุณสามารถรอจนเช้า แต่..
คุณครับ ผมขอร้องคุณดีๆ กรุณาปิดกล้องด้วยครับ
เหตุผลที่ทำให้ IWC ไม่สนใจ สัตว์น้ำเลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก
คือประเทศที่มีการล่าวาฬ เป็นคนจัดตั้งองค์กรนี้ขึ้นมา
เพื่อจะได้ให้เรื่องพวกนี้ ถูกละเลยซะ
โดยเฉพาะถ้าพวกเขา เป็นพวกที่กินเนื้อพวกมัน
โจจิ มาร์ชิตา เป็นรองคณะกรรมการ
เค้าเป็นคนที่มีพรสวรรค์จากญี่ปุ่น ที่มีงานยากมากต้องทำ
เขาต้องตื่นขึ้นทุกๆเช้า
โดยอย่างแรก คือมองตัวเองในกระจก
แล้วก็เดินออกจากบ้าน
เพื่ออธิบายกับชาวโลกเกี่ยวกับ นโยบายกันจับวาฬในญี่ปุ่น
เป็นหัวเรื่องที่ยากมาก ที่จะเข้าไปยุ่งด้วย
เป็นเรื่องที่ชัดเจนว่า หัวข้อเรื่องการล่าวาฬ
เริ่มมีเรื่องอารมณ์ความรู้สึก มาเกี่ยวข้องมากขึ้น
เราไม่มีเหตุผลที่น่าเชื่อถือ
ว่าทำไมเจ้าพวกนี้ถึงพิเศษนัก
พวกเขาใช้เสียงใต้น้ำในการกวาดต้อน
พวกโลมาไปที่ที่เขาสังหารพวกมัน
ตัวแทนจากฟินแลนด์: พวกเขาขอให้ญี่ปุ่นชี้แจงว่านี่เป็น ขั้นตอนที่ถูกต้องหรือไม่ในการล่า
ญี่ปุ่นตอบว่าเป็นเรื่องของ สัตว์น้ำเลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก
ซึ่งไม่ใช่เรื่องที่ IWC ถนัด
คณะกรรมการการล่าวาฬแห่งชาติ
เป็นองค์กรเดียวที่ทำงาน เกี่ยวกับการล่าวาฬ
และได้รับการรับรองอย่าง เป็นทางการจาก ยูเอ็น
โดยพื้นฐานแล้ว องค์กรนี้เป็นองค์กรที่ไม่มีเขี้ยวเล็บ
แต่มันก็เป็นหน่วยงานเดียวที่มีในตอนนี้
IWC ห้ามการล่าวาฬเพื่อการค้าในปี 1986 1 ปีต่อมา ญี่ปุ่นตอบรับด้วยการเพิ่มจำนวนการสังหารโลมา อีก 3 เท่าตัว และเริ่มโครงการวิจัยเกี่ยวกับวาฬขนาดใหญ่
มีวลีอยู่หนึ่งวลี
ในข้อตกลงของ คณะกรรมการการล่าวาฬแห่งชาติ
ที่อนุญาตให้ล่าวาฬได้ เพื่อการศึกษาทางวิทยาศาสตร์
แล้วญี่ปุ่นก็ได้เห็นว่า นั่นเป็นช่องโหว่
ในตอนนี้ญี่ปุ่น มีโครงการวิจัย
ที่เกี่ยวกับการฆ่าวาฬมิงคีเวล
วาฬฟินเวล วาฬซีเวล และวาฬฮัมพ์แบ็ค
สำหรับผม การจับวาฬ เพื่อวิทยาศาสตร์ทุกครั้ง
เป็นจุดด่างพร้อยในประวัติ ของคณะกรรมการนี้
พวกเขากำลังพูดถึงวาฬ กว่า 1,000 ตัวในแอนตาร์คติค
พวกเขาไม่ได้พูดถึง
วาฬกว่า 23,000 ตัวแถวนี้ที่กำลังถูกฆ่า
IWC มีอำนาจจัดการ
กับหนึ่งใน
หายนะทางสภาพแวดล้อม ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ความเป็นจริง คือ IWC
มีอำนาจ
ที่จะจัดการกับเรื่องต่างๆ ที่กระทบกับพวกโลมา
แต่พวกญี่ปุ่นพยายามที่จะทำเรื่องพวกนี้ ให้เป็นเรื่องถูกกฏหมาย
เรื่องที่เกือบทุกประเทศในโลก ไม่ยอมรับ
รัฐบาลเก่งมากๆ
ในการจัดการรวมกลุ่ม
ร่วมประชุม ร่วมมือกัน
แต่เหมือนว่าพวกเขาก็ไม่ ประสบความสำเร็จสักอย่าง
มาร์กาเร็ต มีด เคยกล่าวไว้ว่า...
อย่าหวังพึ่งรัฐบาล หรือหน่วยงานใด
ที่จะมาแก้ปัญหาหนักๆ
ความเปลี่ยนแปลงทางสังคม ล้วนมาจากแรงปรารถนาของบุคคล
ถ้าการช่วยเหลือสัตว์พวกนี้จากการสูญพันธุ์
ต้องไปพึ่งพาหน่วยงานอย่าง IWC
ก็คงต้องหมดหวัง
ยุคสมัยกรีกโบราณ
การทำร้ายโลมา จะต้องถูกลงโทษถึงตาย
พวกมันได้รับการคุ้มครอง
และที่ได้รับการคุ้มครอง
ก็เพราะมีเรื่องราวมากมาย ในประวัติศาสตร์
เกี่ยวกับโลมาที่ช่วยชีวิตมนุษย์
มันช่างมหัศจรรย์เวลา ที่คุณอยู่บนคลื่นด้วยกันกับมัน
เจ้าสัตว์น่ารักนี้
เป็นอะไรที่คุณสามารถสื่อสารด้วยได้
และก็ได้ร่วมประสบการณ์
ซึ่งเป็นความสนุกล้วนๆเลย
นอกเหนือไปจากการอยู่รอด
ผมไปเล่นเซิร์ฟที่ชายฝั่งตะวันออก ของออสเตรเลีย
ครั้งละประมาณ ครึ่งชั่วโมง
ตอนนั้นผมกำลังนั่งอยู่กับเพื่อน
แล้วเขาก็ร้องบอก "เดี๋ยวก่อน"
และบนผิวของคลื่นลูกใหม่ มีฉลามเสืออยู่
ครีบของมันอยู่ด้านล่าง
ฉลามตัวนี้ อยู่ห่างจากผมไปเพียง2เมตร
ผมมองลงไปตรงนั้น
มันเหมือนกับกระจกแก้วใสๆ
แล้วก็มีโลมาว่ายน้ำโผล่ ออกมาจากทางขวา
และจัดการกับฉลามตัวนั้น
ผลักฉลามออกไป จากบริเวณที่ผมและเพื่อนๆอยู่
ในช่วงเวลานั้น
ผมสัมผัสได้ถึงการเชื่อมถึงกัน สื่อสารกันระหว่างผมกับมัน
ไม่กี่ปีก่อน เพื่อนผมบอกผม
เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
โลมา 23,000 ตัว กำลังถูกฆ่าทุกปี
นั่นไม่ใช่เรื่องไม่มีใครรู้เสียด้วยซ้ำ
ไม่มีใครที่ได้เห็นจริงๆ ว่าอะไรเกิดขึ้นหลังซอกหินนั่น
ทางที่จะหยุดมันได้ ก็คือการเผยแพร่ให้ทุกคนได้รับรู้
พวกเค้าได้บอกเราก่อนแล้วว่า..
"ห้ามถ่ายรูป"
ป้ายบอกว่า"ห้ามถ่ายรูป"
และวิธีที่จะหยุดนี่ก็คือ พยายามเผยแพร่สิ่งนี้ออกไปให้โลกได้เห็น
ในที่สุด รัฐบาลญี่ปุ่นจะบอกว่า
"ลองดูสิ มันไม่ได้ผล มันคือฝันร้ายของการประชาสัมพันธ์ชัดๆ"
ไม่ได้! ไม่ได้ ไม่ถ่ายรูป
ผมนำเรื่องนี้ไปให้ บีบีซี ลอนดอนไทม์ส,
นิตยสารไทม์ส,
แต่ทุกคนก็ กลับไปด้วยมือเปล่า
ไม่ถ่ายรูป เข้าใจไม๊?
พวกเขากลัวกล้อง
มีเช้าวันหนึ่ง ผมไม่ได้พกกล้องติดตัวไป
มีชายสองคนจากเรือ
พวกเขาจับลูกโลมาออกมา และเชือดคอมัน
โลมาตัวนั้นตายแล้ว แต่พวกเขาก็ยังเชือดคอ
พวกเขาเพียงแค่ พยายามจะยั่วให้ผมโกรธ
ผมเกือบจะต่อยเขาแล้ว
เขาเดินมาตรงหน้าผม
พวกเราเรียกเขา "ที่ส่วนตัว (Private Space)"
นั่นเป็นภาษาอังกฤษ 2คำ ที่เขารู้
"ที่ส่วนตัว"
ส่วนตัว!!
แล้วเขาก็เดินเข้ามาตรงหน้าผม
ร้องลั่นใส่กล้อง
เขาอยากให้ผมต่อยเขา
ผมหมายถึง เขายั่วให้ผมต่อย
และผมเกือบ..แล้ว ผมเกือบจะต่อยเขา
แล้วน็อคให้สลบตกจากผา
นั่นคือสิ่งที่พวกเขาอยากจะให้ผมทำ
ต่อยเขา หรือทำอะไรก็ได้ ที่กำจัดคุณออกไปจากที่นี่
ทางเดียวที่พวกเขา จะกำจัดเราจากที่นี่ได้
คือส่งเราเข้าคุก แล้วก็ถ่ายคลิปไว้
ผมใช้เวลาส่วนมาก
พยายามไม่ให้โดนจับ จากการใส่ความของคนพวกนี้
และพวกเขาก็เสียเวลาส่วนมากของเขา
พยายามส่งผม เข้าคุกด้วยข้อหาหลอกๆ
เพื่อกำจัดเราออกจากเกม
ปี 2003 ผมส่งทีมผมไปที่เมืองไทจิ
เป้าหมายคือ ถ่ายหลักฐานทางวีดีโอ
ถ่ายสิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่น
พวกเขาดำลงไปในน้ำ และตัดแห
ปล่อยวาฬและโลมานำทาง ออกมา
แล้วพวกเขาก็ถูกจับทันที ด้วยข้อหานี้
มาเลย!
และนั่นก็ได้ผลมาก
ที่จะแสดงให้เห็นว่าเรามุ่งมั่น
ที่จะปกป้องชีวิตของสัตว์พวกนี้
ซึ่งก็แน่นอนที่ทำให้เรา กลับไปที่นั่นได้ยากเช่นกัน
ในปี 2007 เราต้องการ ที่จะทำอะไรบางอย่าง
ที่จะเปิดโปง
ผมตกใจมากที่
ในหมู่พวกนักเล่นกระดานโต้คลื่น มีผมเพียงคนเดียว
ที่รู้เรื่องนี้
ดังนั้น เฮเดน พาเน็ทเทียร์ และ อิซาเบล ลูคัส
เราร่วมตระหนัก และได้ตัดสินใจร่วมกัน
โอเค เราจะเริ่มพายออกไป
ไม่มีการใช้ความรุนแรง
พวกนั้นก็เริ่มโมโห
เราก็ต้องถอยออกมาก่อน
เราทำอะไรไม่ได้
ในสถานการณ์นั้น เราทำอะไรไม่ได้เลย
ไปให้พ้น
พวกคุณรบกวนเรา
ไปให้พ้น
นี่มันเหมือนเกม แมวกับหนู
พวกนักเคลื่อนไหว
ถูกจับที่นี่ ตรงนี้เลย
แล้วพวกเขาก็กลับมาไม่ได้อีก
พวกเขาออกไปจากเกมเลย
ผมขอส่งใจให้พวกเขาด้วย
ตอนเด็กๆ ผมก็ดูฟลิปเปอร์
ผมเติบโตมาแล้วรู้สึกรักทะเล มหาสมุทร ส่วนนึงก็เพราะ ฟลิปเปอร์
เราจะต้องหยุดเรื่องนี้
มีคนอยู่คนหนึ่งที่เป็น คนเริ่มเรื่องทั้งหมด
เขาพยายามจะแก้ปัญหาใหญ่ครั้งนี้
แต่เขาก็หาคนช่วยไม่ได้
ถ้าเราสามารถเข้าไปที่นั่นได้ เราก็หยุดเรื่องนี้ได้
ชายคนแรกที่ผมโทรไปหาคือ เพื่อนซี้ของผมชื่อ ชาร์ลส แฮมเบิลตัน
เขาเป็นพวกบ้าพลัง
เขาเป็นเจ้าแห่งการแล่นเรือ กัปตันแจ๊คสแปร์โรว์
เขาเดินทางไปทั่วโลก เพื่องานถ่ายภาพ
เขาเป็นคนที่มีหัวใจงดงาม
แล้วก็มีความกล้าหาญ เขาทำได้ทุกอย่าง
ผมจำโทรศัพท์จากทางไกลนั่นได้
โทรมาบอกว่าผมต้องไปญี่ปุ่น
พวกเราลงรถไฟที่เมือง ไทจี
แล้วเราก็พบกับ ริค โอแบรี่
พร้อมกับตำรวจ
ผมไม่แน่ใจว่า
หลุยส์รู้หรือเปล่าว่ากำลัง ไปยุ่งกับอะไรอยู่
การไปญี่ปุ่นของเรา
เรามีการพบปะกันอย่างเป็นทางการ ที่สำนักเทศมนตรีของเมือง
พร้อมกับกลุ่มชาวประมง
และหน่วยงานอื่นๆ
เราใช้เวลา 7 ชั่วโมง พยายามต่อรองกับทางการ
โดยที่เราก็พยายามจะเคารพ รับฟังเรื่องทางเขาด้วย
ประเด็นของผมก็คือ เราต้องฟังทั้งสองด้าน
แล้วเราก็เริ่มตระหนักว่า พวกเขาซ่อนอะไรบางอย่างไว้
เราต้องได้รับอนุญาต ที่จะได้รับใบอนุญาต
เพื่อจะได้รับอนุญาตที่จะทำนั่นนี่
และไม่มีใครอยากจะทำอะไร โดยไม่ได้รับอนุญาต
หลังจากต่อรองกันอยู่ 2 วัน
พวกเขาก็บอกว่า "เราจะไม่ให้พวกคุณดำเนินการ"
แล้วพวกเขาก็กางแผนที่ออกบนโต๊ะ
ชี้ไปตรงเครื่องหมาย X สีแดงบนนั้น
แล้วก็บอกว่า "ห้ามไปที่นั่น ห้ามไป
ห้ามไปที่นั่น ห้ามไปที่นั่น"
แล้วชาร์ลสก็เลยบอกว่า...
"เราขอสงวนตรงนั้นไว้ก่อน เพื่อเอาไว้อ้างอิง
จะได้รู้ว่าตรงไหน ที่เราไม่ควรไป ได้หรือเปล่า?"
อะไรประมาณนั้น
แล้วเราก็เลยได้แนวทาง ว่าเราต้องไปที่ไหน
อ่าวลึกลับนี้เป็นเหมือน ป้อมปราการทางธรรมชาติ
มันโอบล้อมไปด้วยหน้าผาสูงชัน 3 ด้าน
มีอุโมงค์หลายแห่ง
ที่คุณต้องผ่าน เพื่อจะเข้าไปในนั้น
กำแพงสูงล้อมไปด้วยลวดหนาม
ผมเคยเดินทางไปทั่วโลก มาตลอดชีวิต
แต่แถบชายฝั่งนี่ มันช่างสุดยอดจริงๆ
มันน่าตกใจ เวลาคิดว่า มีเรื่องโหดร้ายเกิดขึ้นที่นี่
ในที่ที่สวยที่สุดแห่งหนึ่ง
เราแอบเข้ามาที่อุทยานนี้
อุทยานสึนามิ
มีอะไรกีดขวางอยู่ แต่เราก็ขึ้นไปบนนั้นจนได้
ช่วงเวลาที่ปลอดภัยที่จะไป อุทยานสึนามิ
คือตอนที่โลมาไม่อยู่ในบึง
เพราะไม่มียามคอยเฝ้า
ริค ชี้ไปที่บึงลับนั่น
แล้วก็บอกว่า "ที่นั่นแหละ ที่ทำธุรกิจสกปรกชั่วร้าย"
เพราะตำรวจตามเราแจอยู่
ผมก็เลยคิดว่า เราออกไปจากที่นั่นกันเถอะ
แล้วพยายามกลับไปรวมกลุ่มก่อน
เราก็เลยออกไปเปิดหูเปิดตา นอกเมือง ไทจิ
มีวัดสวยๆหลายแห่งมากมาย
บางแห่งเป็นวัดที่สวยที่สุดในญี่ปุ่น
มีอยู่วัดนึง มีสวนหิน
พวกพระจะรวบรวมหินพวกนี้
ไปไว้ตรงกลางลาน
ผู้คนจากทั่วโลกจะมากำหนดจิต
มันสวยงามมาก
แต่ผมคิดว่า ที่อเมริกา
คงจะไม่มีใครจะไปนั่งมองหิน ในวันอาทิตย์
แล้วผมก็เกิดความคิดว่า
ถ้าก้อนหินมองกลับมาบ้างล่ะ?
นี่เป็นฉากน้ำตกใหญ่
ที่เราสร้างขึ้นมาสำหรับหนังเรื่อง อีแวน ออลไมตี้
เขื่อนพัง แล้วก็มีน้ำท่วม
ล้าง ทำลายถนน
เพื่อนที่ดีที่สุดของผมคนนึง และก็เป็นผู้ช่วยของผมด้วย
เป็นหัวหน้าช่างทำแบบพิมพ์
ที่ อินดัสเทรียล ไลท์ แอนด์ เมจิค
ผมก็เลยโทรไปบอกว่า "ผมมีความคิดสำหรับโครงการนึง
"ผมอยากจะซ่อนกล้อง ไฮ-เดฟ ไว้ในหน้าผา
ช่วยหน่อยได้ไหม?"
ใช่ที่คิดไว้หรือเปล่า?
นี่มันงานศิลปะเลยนะ
ถ้าอยากได้เราทำให้มันเป็น สีน้ำตาลหมดเลยก็ได้นะ
หรือจะให้มันเป็นน้ำตาลกับเทา
ผมว่าน้ำตาลกับเทาน่าจะดีกว่านะ
ผมคิดว่าอันนี้จะเป็นอันเริ่มต้น
พวกนี้เป็นสีเทาหมดเลย
ผมอยากจะทำให้มัน
ไม่สะดุดตาเท่าที่ทำได้ เพราะ...
เราต้องการคนกลุ่มนึง
ที่จะเริ่มปฎิบัติการนี้
เราต้องการคนที่มี ความสามารถเฉพาะ
ผมเริ่มตั้งทีม
คล้ายๆกับทีม โอเชี่ยน อีเลฟเว่น ในหนัง
ไซมอน ฮัทชินส์
เป็นคนเดียวที่มี ประสบการณ์ทางทหาร
ไซมอนคิดวิธีประหลาดหลายอย่าง
ที่จะซ่อนกล้องไฮ-เดฟ และ ไฮโดรโฟน
เขาเป็นอัจฉริยะจริงๆ
ถ้าเราฝันถึงอะไร ไซมอนก็จะสร้างสิ่งนั้นขึ้นมา
โจ ชิโซล์ม เป็นคนจัดคอนเสริตร็อค
แล้วเราก็บังเอิญเหมือนกับ วงดนตรีร็อค...
"วงไม่เปิดเผยนาม"
เรามีกล่องวัสดุมากมายเป็นร้อยๆ
ที่จะต้องนำเข้าไปในญี่ปุ่น
แล้วเขาก็จัดการเรื่อง การขนส่งของพวกนั้น
หลุยส์กลับมาแล้วบอกว่า "เฮ้
เราต้องเข้าไปแล้ว"
หลุยส์ กับผม เริ่มคุยกัน
เรื่องหนทางที่เราจะถ่ายทำหนัง
เรามีกล้องถ่ายรูป โดยใช้ความร้อน สำหรับทางการทหาร
ที่ไม่ได้รับอนุญาต ให้นำออกนอกประเทศ
กล้องอันนี้จะตรวจจับ อะไรก็ตามที่มีชีพจรได้
อีกอย่างที่เราคิดว่าจำเป็นคือ การถ่ายภาพจากทางอากาศ
เราก็เลยจะเอาเฮลิคอปเตอร์ของเราไปด้วย
เรายังคิดเรื่องการควบคุม สัญญาณดาวเทียม
สำหรับภาพถ่ายทางดาวเทียม
เราตกลงที่จะจัดการกับ ปัญหาบุคลากร
ด้วยกล้องถ่ายรูป ไฮ-เดฟ ที่มีฐานหมุน
เราตั้งชื่อมันว่า แคธี่
แล้วนั่นก็ไม่เกี่ยวกับเรื่องโลมาของ ริค โอแบรี่
ความคิดมาจากที่ว่า
เจ้าอ้วนนี่อาจจจะทำไม่สำเร็จ เราถูกจับได้
และ ทุกคนชอบบอลลูน...
เด็ก ตำรวจ ทุกคน...
หนึ่งในอุปกรณ์เหล่านี้ที่สำคัญ ที่สุดสำหรับผม กับ หลุยส์
คือไฮโดรโฟน... อุปกรณ์บันทึกเสียงทันสมัย
ที่เอาใส่ไว้ใต้น้ำ
ผมอยากได้ยินเสียงโลมาในบึงนั่น
แต่เราก็ไม่รู้ว่านั่นมันลึกแค่ไหน
เรามีที่เติมอากาศ
แต่มันก็ส่งเสียงดัง
แมนดี้-เร ครูกแชง และ เคิร์ก แคร็ก
เป็นนักดำน้ำที่ไม่ใช้อุปกรณ์ ฝีมือระดับโลก
การดำน้ำแบบไม่มีอุปกรณ์
เหมือนการใช้สนอร์กเกิล ลงไปในน้ำลึก
ในหนึ่งลมหายใจ เราจะเห็นว่า เราลงไปในทะเลได้ลึกแค่ไหน
เราสามารถกลั้นลมหายใจ ได้นานแค่ไหน
แมนดี้ เร
เป็นแชมป์โลก 8 สมัย ตลอดช่วงชีวิตเธอ
เธอสามารถลงไปในน้ำลึกถึง 800 ฟุต ในหนึ่งอึดลมหายใจ
แล้วกลับขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง
พวกเขาขอเข้าร่วมกับเราอย่างเร็ว
ตอนที่พวกเขาทราบว่า พวกเรากำลังจะทำอะไรกัน
คนเรามีสรีระ และลักษณะอุปนิสัย
แบบเดียวกันกับวาฬ โลมา และสิงโตทะเล
เราเป็นพวกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม หายใจด้วยอากาศ
พวกมันอยู่ในน้ำ เราอยู่บนบก
เวลาที่เราออกไปว่ายน้ำในทะเล
แล้วมีวาฬ หรือโลมา เข้ามาหา
มันเป็นประสบการณ์ที่สุดแสน จะวิเศษเหลือเชื่อ
มันรู้สึกเป็นกันเอง ที่สัตว์พวกนี้
เข้ามาใกล้ และสนใจในตัวเรา
มัน...
มันเหลือเชื่อ จริงๆค่ะ
ถึงแม้ว่าจะไม่มีคำพูดกล่าวออกมา
แต่คุณก็จะรู้สึกว่าคุณสามารถ สื่่อสารกับพวกมันได้
เหมือนมีความเข้าใจระหว่างเรา
ปกติแล้วฉันจะไม่สัมผัส อะไรก็ตามที่อยู่ในน้ำ
แต่ฉันก็คิดว่า เอาน่านะ
ไหนๆมันก็มาว่ายน้ำ กับฉันอยู่ตั้งนานแล้ว
ฉันยื่นมือออกไปข้างหน้า
มันก็ม้วนตัวเข้ามาหามือ
แล้วก็อยู่อย่างนั้น
ให้ฉันลูบท้องมัน
ที่นี่คุณจะเห็นโลมา
อยู่อย่างอิสระ ตามสบาย
ขึ้นมา แล้วก็ตามหา ความรัก และการสัมผัส
มันอยากจะอยู่กับเราจริงๆ
เมื่อพวกเขาถามเราว่า
เราอยากจะร่วมมือในภารกิจลับ
ที่จะเปิดโปงการล่าสังหารโลมาไหม?
เราไม่ลังเลที่จะตอบไปว่า "แน่นอน ขอร่วมด้วย
แล้วเราจะทำอะไรได้บ้าง?"
-นี่มันช่าง...
มันเจ๋งมาก
ใช่
ฉันเป็นแค่ก้อนหินน้อยไร้เดียงสา
เอาไอ้นี่ผ่านศุลกากร
จะต้องใช้เล่ห์กลสักหน่อย
นี่ผมหวังว่าเราจะ ได้เจอมันอีกที
หลังจากที่เราซ่อนมันไว้แล้ว
ซึ่งจริงๆแล้ว ตอนกลับมาจากโรงแรม เราจะได้หินจริงๆ
มีกระเป๋าทั้งหมด 47 ใบ
ผมไม่คิดว่าพวกเขาจะอนุญาต ให้พวกเราถือพวกนี้ขึ้นเครื่อง
เราพยายามอย่างยิ่งที่จะ รอบคอบระมัดระวังอย่างที่สุด
แต่มันก็ไม่รู้จะระวังยังไง เพราะฝรั่งหัวทอง
ไปอยู่ในที่ๆไม่มีชาวตะวันตก แถมมี กระเป๋าสีดำใหญ่ๆหลายใบ
มันก็เลยถูกสังเกตเห็น
นั่นไง มีรถคันนึงอยู่นั่น
... ผมเพิ่งมาถึงเมื่อวานนี้เอง
... คุณคิดว่าพวกเขารู้เหรอ ว่าเรามาที่นี่?
คุณคิดงั้นเหรอ?
เช้าแรกที่เรามาถึงเมือง ไทจิ
ริค โอแบรี่มาพบเราที่โรงแรม
เขาคิดว่าน่าจะดี
ถ้าเขาพาพวกเราไปทัวร์
เราจะได้ดูพื้นที่ไปด้วย
แล้วเราทั้งหมดก็ไปขึ้นรถ
สิ่งแรกที่เราสังเกตเห็นก็คือ
เรามีผู้ติดตาม
นั่นคือร้านขายเนื้อ
โรงฆ่าสัตว์
สหภาพแรงงานอยู่ที่นี่
แล้วนี่ก็คือ "ที่ส่วนตัว"
ตอนที่เราเข้าประเทศ
เราไม่รู้เลยว่าใครกำลังตามเรามา
มีรถประมาณ 7-8 คัน ที่เราได้หมายเลขทะเบียน
เราก็เลยรู้ว่าเราถูกตามโดยคนพวกนี้
เราไม่รู้ว่าเป็นพวกล่าวาฬ
หรือเป็นพวกยากูซ่า
เราไม่รู้อะไรเลย
เราเจอชายคนหนึ่งที่พูดภาษาอังกฤษ
เขาทำงานที่พิพิธภํณฑ์วาฬ
ผมถามเขาว่า "คุณรู้ไหม ว่าใครอยู่ในรถคันนั้น?"
เขามองออกไป แล้วบอกว่า "หัวหน้าตำรวจ"
ถ้าคุณอยู่กับริค พวกเขาจะรู้ว่าคุณคือตัวปัญหา
ไม่ได้ คุณเข้าไปในนั้นไม่ได้
ผมกำลังบอกคุณอยู่นะว่า เข้าไปในนั้นไม่ได้
ห้ามเข้าไป
พวกคุณจะทำอะไร
การเผชิญหน้าครั้งแรก กับพวกชาวประมง
คือตอนที่พวกเขาไป ที่นั่นตอนรุ่งเช้า
ทันทีที่เราไปถึง
มีชาวประมงหลายคนอยู่ที่นั่น
พวกเราไปที่หาด ไปดู...
คุณสามารถเห็นเลือด ออกมาจากบึงสังหาร
คุณจะเห็นลูกโลมา
ถูกจับแยกจากพ่อแม่ มารวมกลุ่มกัน
ขณะที่พ่อแม่ของมันถูกฆ่า
ฉันก็เลยอยากจะเข้าไปดูที่บึงนั้นใกล้ๆ
ทันทีที่ฉันกับโจ พยายามที่จะเดินไปตามทาง
ชาวประมงบางคนถึงกับ เดินเข้ามาเอาอกชนพวกเราเลย
อย่าแตะผู้หญิงนะ
พวกเขาพยายามจะหยุดพวกเรา
จากการไปที่จุดสังหาร
แล้วหลังจากนั้น
เราเดินไปที่ริมน้ำ
มีโลมาที่น่าสงสาร มัน...
คุณจะเห็นเลยว่า มันพยายามจะหนีไป
และมันก็ว่ายน้ำตรงมาหาเรา และเข้าฝั่ง
มันว่ายข้ามแหสองปาก
และทุกครั้งมันก็ขึ้นมาหายใจ
คุณจะเห็นเลยว่า มีเลือดออกมาข้างหลังมัน
เราเห็นว่าสองลมหายใจสุดท้าย ที่มันสูดเข้าไป
แล้วมันก็หายลงไป ไม่เห็นอีกเลย
บาย-บาย-บาย-บาย
กลุ่มคนที่ทำเรื่องพวกนี้ มีขนาดค่อนข้างเล็ก
เป็นพวกอยู่ข้างนอกหมู่บ้าน ที่อยู่ห่างไกล
ประชากรส่วนใหญ่ไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเกิดอะไรขึ้น
ชาวประมงที่ทำเรื่องพวกนี้ จะพูดว่า "มันเป็นประเพณี
"มันเป็นวัฒนธรรม
"พวกคุณไม่เข้าใจเราหรอก
คุณกินวัว เรากินโลมา"
แต่ความจริงนั่นมันเป็นเรื่องโกหก
มันจะเป็นวัฒนธรรม ประเพณี ของพวกเขาได้ยังไง
ถ้าชาวญี่ปุ่นบางคน ยังไม่รู้เรื่องนี้เลย?
กรุงโตเกียว
โลมา 23,000 ตัวถูกล่าเอาเนื้อทุกปี
คุณไม่เคยได้ยินเหรอ?
คุณโกหก! พวกมันถูกกินเหรอ จริงเหรอคะ?
นึกภาพคนกินเนื้อโลมา ไม่ออกเลยครับ
ทำไมผมไม่รู้เรื่องนี้เลย? เป็นไปได้ไง? เนื้อโลมาในโตเกียวเนี่ยะนะ?
เราไม่นับพวกโลมาเป็นอาหารหรอก
โลมาเป็นอะไรที่เรา ชอบเอาไว้ดูมากกว่านะคะ
ถ้าเรื่องนี้จริง ก็ต้องทำให้ เป็นเรื่องใหญ่แล้วล่ะ
ฉันไม่คิดว่ามีใครรู้เรื่องนี้ ฉันไม่รู้มาก่อนเลย
ผู้คนในโอซากา เกียวโต และ โตเกียว...
เหตุผลที่คนเหล่านั้นไม่รู้เรื่องนี้
เพราะสื่อปกปิดเรื่องนี้ไว้
โดยระบบ โดยความจงใจที่จะปิดไว้
การปิดข่าว
เพราะเนื้อโลมาเต็มไปด้วยสารปรอท
สารปรอทเป็นสารที่ไม่ใช่กัมมันตรังสี ที่มีพิษมากที่สุด
ระดับของปรอทในสิ่งแวดล้อมเพิ่มขึ้นจาก 1% ถึง 3% ทุกปีตั้งแต่ยุคปฎิวัติทางเศรษฐกิจ ที่มีการใช้เชื้อเพลิงจากซากฟอสซิล
สารปรอทเริ่มอยู่ในสภาวะแวดล้อม
อยู่ในส่วนที่เล็กที่สุด
มากขึ้นๆเหมือนขั้นบันไดขึ้นไป
สมารถขยายขึ้นไปเป็น 10 เท่า...
กว่าจะถึงจุดบนสุดของห่วงโซ่อาหาร
ที่ซึ่งคุณจะได้รับสารพิษ ในระดับอันตรายมาก
ปลาส่วนใหญ่ที่พวกเรา ชอบรับประทาน...
พวกปลากระพงลาย บลูฟิช
ทูน่า ปลาดาบ ปลากระโทง...
พวกนี่เป็นแหล่งของสารปรอท
สารพวกนี้กำลังก่อปัญหา
ไม่ใช่เฉพาะกับโลมา แต่กับคนด้วย
เพราะทั้งคนและโลมา
จัดอยู่ในระดับเดียวกัน ของห่วงโซ่อาหาร
เวลาคุณเห็นโลมาหัวขวด...
นั่นคือ ฟลิปเปอร์ แต่อีกอย่าง...
คุณได้ค้นพบว่า
สัตว์พวกนี้กำลังว่ายน้ำอยู่ในที่ ที่เต็มไปด้วยสารพิษ
มันจะเป็นการดีที่จะหลีกเลี่ยง การบริโภคเนื้อเหล่านี้...
พูดยังไงดีนะ?
มากเกินไป
แต่เนื้อโลมาก็มีสารอาหารที่มีคุณค่า
นี่มันเป็นเรื่อง
ที่สำนักงานคุ้มครองผู้บริโภค กับกระทรวงสาธารณสุขกำลังดูแลอยู่
และผมอยากให้คุณมั่นใจว่า จะไม่มีผลิตภัณฑ์ใดในตลาด
มีสารนี้เกินมาตรฐาน
โดยมาตรฐานของพวกเขา
ดร.เท็ตสึยะ เอ็นโด แผนกวิทยาศาสตร์สุขภาพ มหาวิทยาลัยฮอกไกโด
ปริมาณสารปรอทในอาหารทะเลของญี่ปุ่น ที่แนะนำคือ 0.4 ส่วนต่อล้านส่วน
นี่คือเนื้อโลมา
มีปรอทอยู่ 2000 ส่วนต่อล้าน
เป็นพิษมากๆ
ผมซื้อเนื้อนี่มาจากเมืองไทจิ
แทบจะไม่มีใครกินเนื้อโลมา
แต่โลมา 23,000 ตัวถูกฆ่าทุกปี
ก็เลยมีคำถาม
แล้วเนื้อพวกนั้นไปไหนล่ะ?
เนื้อโลมาเป็นเนื้อที่ถูกมองว่า เป็นสินค้าที่ไม่เป็นที่ต้องการนัก
และมันก็มักจะถูกขายในมูลค่าที่น้อยมาก ถ้าถูกระบุในฉลากอย่างถูกต้อง
ดังนั้นเนื้อของมันจึงถูกจำหน่าย ไปในวงกว้างเกินจะคิด
สก๊อต เบเกอร์ ได้ตั้ง หน่วยตรวจ ดีเอ็นเอ ขนาดเล็ก
ขึ้นที่โรงแรมในโตเกียว
เรานำตัวอย่างไปให้เขาวิเคราะห์ดู
และได้พบว่ามีผลิตภัณฑ์หลายอย่าง
ที่บนฉลากระบุว่าเป็นเนื้อแสนแพง จากวาฬขนาดใหญ่
จริงๆแล้วเป็นเนื้อโลมา
ผู้บริโภคอาจจะนึกว่ากำลัง ซื้อเนื้อที่ดีต่อสุขภาพ
เนื้อวาฬจากซีกโลกใต้
แต่จริงๆแล้วพวกเขา ได้เนื้อโลมาหัวขวด
จากชายฝั่งเมือง ไทจิ
ด้วยระดับของสารปรอท ที่สูง 20 เท่า
เกินกว่าที่องค์การอนามัยโลกรับรอง
ชาวประมงที่กินเนื้อโลมา
กำลังวางยาพิษให้ตัวเอง
และพวกเขาก็วางยาพิษ
ผู้คนที่เขาขายเนื้อเหล่านี้ให้ด้วย
ทางการก็รู้เรื่องนี้
และทางการก็ปกปิดมัน
พวกเขาเคยมีปัญหาเรื่องนี้มาก่อน ที่เมือง มินามาตะ
ที่ซึ่งการได้รับสารพิษปรอท ถูกพบเป็นที่แรก
พวกเขาเรียกว่า โรคมินามาตะ
เมืองมินามาตะ
การเจ็บป่วยเริ่มขึ้นในปี 1956
โรงงานชิสโซ มินามาตะ ซึ่งเป็นโรงงาน ที่ทันสมัยที่สุดในญี่ปุ่นตอนนั้น ได้แอบทิ้งของเสียลงไปในอ่าว
เป็นเวลา 12 ปีที่รัฐบาลญี่ปุ่น สมรู้ร่วมคิดกับชิสโซปกปิด
ญี่ปุ่นมีประวัติศาสตร์ว่าด้วยเรื่อง โศกนาฏกรรมของเมืองมินามาตะ
ซึ่งรู้จัดกันว่า โรคมินามาตะ
แต่มันไม่ใช่โรค มันไม่ติดมา
มันเป็นผลจากสารพิษ
ผู้ที่เสี่ยงต่อการได้รับสารปรอท ในปริมาณสูงคือ
หญิงตั้งครรภ์
ตัวอ่อนในท้องจะอ่อนไหวต่อ ระดับของสารปรอทมากที่สุด
คุณเคยได้ยินเรื่องเด็กที่เกิดมา พร้อมกับโรคมินามาตะไหม?
หัวเอนไปมา ตามองไม่เห็น หูไม่ได้ยิน
ปากก็พูดไม่ได้ ไม่ได้รับรส
มือก็หยิบอะไรไม่ได้ ขาก็เดินไม่ได้
เด็กที่เกิดมาจะเริ่มมีรูปร่างผิดประหลาด
และมันกำลังจะเกิดขึ้นอีก
ไม่มีใครใส่ใจเข้าไปดูในโรงพยาบาล
ไปดูบันทึกประวัติ
ดูว่ามีคนกี่คนที่ได้รับสารปรอท
อาการคือความจำเสื่อม
สูญเสียการได้ยิน สูญเสียการมองเห็น
มันไม่ทำให้คุณตายในทันที
มันใช้เวลาสักพัก
และนั่นกำลังเกิดขึ้น
เขาอยากรู้ไหมว่าเขากำลังวางยาพิษ
ต่อชาวญี่ปุ่นที่เขาขายเนื้อให้?
เขาไม่อยากรู้หรอก
เขาไม่อยากรู้เรื่องนี้
ทางการมินามาตะบอกว่า
ไม่ได้วางยาคนที่ เมืองมินามาตะเหมือนกัน
จำได้ไหม
โรงงานชิสโซ ไง?
โรงงานชิสโซ?
เรื่องเดียวกัน ปัญหาเดียวกัน
นายฮิเดกิ โมรุโนกิ รอง ผอ.ตัวแทนประมง คุณไม่คิดใช่ไหมว่ามีการปกปิด
เรื่องปริมาณสารปรอทในเนื้อโลมา?
ผมไม่คิดว่าโศกนาฎกรรม แบบเดียวกันจะเกิดขึ้น
เพราะมันเป็นเนื้อโลมา
ผมไม่คิดอย่างนั้น
ที่สุดแล้ว เนื้อโลมา
ก็ขึ้นอยู่กับอุปสงค์อุปทาน เหมือนสินค้าอื่นๆ
ถ้าสินค้ามีสารพิษ
พวกเขาก็ไม่สามารถขาย ในเมือง ไทจิ ได้
ขายที่ อีวาเตะไม่ได้
ขายที่โอกินาวา ก็ไม่ได้
และเขาก็ขายที่ไหนไม่ได้
ดังนั้นผมคิดว่าก็ต้องเจาะลงไปที่ บึงนั้นในเมือง ไทจิ
เพื่อจะได้ปิดมันลงซะ
สวัสดี เป็นไงบ้าง?
ถ้าเราถูกจับ นานไหมกว่า พวกเขาจะตั้งข้อหา?
พวกเขาไม่จำเป็นต้องตั้ง ข้อกล่าวหาอะไรเลย
ตามกระบวนการทางกฏหมายของญี่ปุ่น
พวกเขาสามารถขังคุณ โดยไม่มีข้อหาได้ 28 วัน
90% ของข้อกล่าวหาในญี่ปุ่น
ได้มาจากการสารภาพในช่วง 28 วันนั่นแหละ
เพราะพวกเขาสามารถทรมานคุณ ได้อย่างถูกกฏหมาย
เขาสามารถปลุกคุณขึ้นมากลางดึก
ทั้งคืน แล้วก็...
ผมก็ปลุกพวกนี้ตลอดทั้งอาทิตย์
อาจจะก้าวร้าวไปหน่อย...
เราฟ้องเขาได้ไหมนี่?
ผมเริ่มตระหนักว่า
นี่จะเป็นขั้นตอนที่ยาวนานมาก
เราใช้เวลาให้เป็นประโยชน์ ในการสอดแนม วางแผน
เราสำรวจ
เมื่อคืนมีทีมงานพวกนั้น เข้าไป 2 ชุด...
พวกที่ออกมาจากถ้ำ
ถูกส่งให้ไปดูทางซ้าย
พวกเขาใช้ไฟฉายส่องไปรอบๆ และทำงานค่อนข้างเร็ว
เพราะว่าอยากเริ่มงาน
ที่พวกเขาไปทำคือไปหา กิ่งไม้เล็กๆ
พวกเขาจะขึ้นไปบนนั้น
ตอนที่โลมาอยู่ในบึง
พวกเขาขึ้นไปเพื่อดูว่ามี ใครถ่ายรูปพวกเขาหรือเปล่า
ผมคิดว่าเราเข้าไปที่นั่น
แล้วใช้ที่ตรงนั้นที่มีกิ่งไม้
ตัดกิ่งไม้ออกตอนกลางคืน ตอนที่ไม่มีโลมา
งานนี้มีอยู่ 2 ส่วน
งานแรกนี่เรื่องเสียง
ต้องหาที่ๆเราหย่อนท่อนไม้ใหญ่ๆ
กางแขนออกแบบนี้? ลองไปหาดู
เราจะซ่อนไฮโดรโฟนไว้ข้างๆบึง
เพราะเป็นที่เข้าไปได้ง่ายหน่อย
เข้าไปทางซ้ายของบึงน่าจะง่ายกว่า
ข้างขวาอยู่ตรงศูนย์กลาง ของอ่าวสังหารนั่นเกินไป
ผมจะเข้าไปก่อนด้วยกล้อง ตรวจจับความร้อน
ผมจะได้บอกได้ว่ามีการเคลื่อนไหว ตรงนั้นหรือเปล่า
ถ้าพวกนั้นซ่อนอยู่ในพุ่มไม้
มันก็จะแสดงออกมาให้เห็น
ไฮโดรโฟนนี่เหมือนกับ จะเป็นการทดลอง
ลองดูว่าเราจะรอดหูรอดตาไปได้หรือเปล่า
พวกคุณจะเข้าไปกับกล้อง 2 ตัวใช่ไหม?
กล้อง 3 ตัว
งานที่ 2
เราเรียกมันว่า วงออเคสตร้าใหญ่
ไปกัน ด้วยกล้อง 3 ตัว
นาย 2, นาย 1...
แล้วก็คิดถึง 4 ไว้
เราจะวางพวกหินทั้งหลาย
ไฮโดรโฟน, กล้องใต้น้ำ
พวกนั้นมีนักดำน้ำสคูบา พวกเขาก็จะกวาด
จะกรองใต้อ่าวนั้น
เราไม่อยากให้พวกนั้นเจอกล้องใต้น้ำ
เมื่อคุณไปถึงนั่น คุณก็ปลอดภัยล่ะ
นี่เป็นป้ายแรกเขียนว่า "ห้ามเข้า"
- เราไม่รู้ว่าเขียนว่าอะไร - "อันตราย"
เราไม่รู้
เท่าที่รู้มันเขียนว่า "ยินดีต้อนรับสู่ ไทจิ"
"ขอเชิญเพลิดเพลินกับมรดก รกโลกของ ยูเนสโก"
ผมอยากให้ได้ความรู้สึกแบบ 3 มิติ
สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นที่บึงนั่น
ผมอยากได้ยินทุกอย่าง ที่พวกโลมากำลังทำ
ทุกอย่างที่พวกล่าวาฬคุยกัน
ไม่ใช่แค่แสดงให้เห็นถึงการสังหาร
ผมอยากให้ได้อะไร ที่ทำให้ผู้คนเปลี่ยนแปลง
สุดสัปดาห์นี้ เสียงร้องครวญคราง ของวาฬฮัมแบ็ค
จะก้องสะท้อนไปทั่วทราฟัลการ์แสควร์ ในกรุงลอนดอน
เมื่อผู้ประท้วงหลายพัน
เรียกร้องให้หยุดการล่าสังหารวาฬ
ในช่วง 1960,
เมื่อ IWC ไม่ทำอะไรเลย
เกี่ยวกับการสังหารวาฬขนาดใหญ่
มีชายคนหนึ่ง โรเจอร์ เพน
ช่วยเริ่มเคลื่อนไหว ช่วยเหลือพวกวาฬ
แสดงให้โลกรู้
ว่าสัตว์เหล่านี้กำลังร้องเพลง
มันลึกซึ้ง กินใจ
การบันทึกเสียงเพลงวาฬจุดประกาย ให้มีการเคลื่อนไหวด้านสภาพแวดล้อมครั้งแรกของโลก - เราต้องการอะไร?
การบันทึกเสียงเพลงวาฬจุดประกาย ให้มีการเคลื่อนไหวด้านสภาพแวดล้อมครั้งแรกของโลก -ปกป้องวาฬ!
การบันทึกเสียงเพลงวาฬจุดประกาย ให้มีการเคลื่อนไหวด้านสภาพแวดล้อมครั้งแรกของโลก -ต้องการเมื่อไร?
ผู้ประท้วงการล่าวาฬ ออกมาอีกครั้งในวันนี้
และพวกเขาก็มุ่งมั่นที่จะเห็นว่า ต้องมีการทำอะไรสักอย่างสักที
ตอนนี้วาฬ 33,000 ตัวถูกฆ่าทุกปี
เราลดตัวเลขลงมาเหลือ 330 ตัว, 1% ของจำนวนนั้น
ตอนนี้ตัวเลขกลับขึ้นไปอีกแล้ว
จะต้องมีคนรุ่นใหม่มาสานต่อ นับจากตรงนี้ไป
มีคนอย่าง ริค โอ แบรี่ และโรเจอร์ เพนส์
ตอนนี้พวกเขาอายุ 60 และ 70 กันหมดแล้ว
และตอนนี้ก็มีคนไม่มากนัก
รับช่วงในสิ่งที่พวกเขาได้ทำไว้
ผมชอบไอ้นี่
สายนี่จมน้ำช้ามากๆ
มันจม แต่ช้าๆ
ผมก็เลยจะใส่น้ำหนัก ลงไปนิดหน่อย
เราจะเอาไฮโดรโฟน 2 ตัวนี่ เชื่อมกับมัน
- มีอีกอย่างนึง - อือ
ผมเอาสติกเกอร์อื่นออกหมดเลย เห็นไหม?
ต่อไป...
"โปรดนำมาคืนตอนแห้ง"
เอาสติกเกอร์นี่ออกไปดีกว่า
โอเค? พระเจ้า
(03) 3224-5000
นั่นคือเบอร์มือถือของสถานฑูตสหรัฐ ในกรุงโตเกียว
บรูก เอทเคน ช่างภาพของ OPS แล้วก็เบอร์มือถือของโทรศัพท์อีก 2 เครื่องของเรา
ในกรณีมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น
เราออกมาจากห้อง ในโรงแรมอย่างระวัง
พวกเรา 4-5 คนใส่ชุดสีดำ
มีอุปกรณ์กล้องถ่ายรูป
เรากำหนดเวลามาอย่างดี
เรารู้ว่าพวกยามจะปรากฏตัวตอนไหน
เรารู้ว่าพวกตำรวจอยู่ห่าง จากข้างหลังเราแค่ไหน
เรารู้ว่าพวกตำรวจใช้เวลานานแค่ไหน
ที่จะมาจากหมู่บ้านถัดไป
คืนนี้อาจจะเป็นคืน ที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตของผม
เราเตรียมตัวกันมาหลายวันติดๆกัน
เตรียมการเรื่องนี้
เราอยู่ในที่โล่ง
มีที่ให้เราซ่อนน้อยมาก
ไปกันเถอะ
หลุย? นี่ไซมอนนะ
เรากำลังจะขึ้นไปตามทาง โอเคไหม?
โอเค ไปเลย
แมนดี้ก่อน
รับทราบ
ชาร์ลส เรากำลังมุ่งหน้า ไปทางหินใหญ่
รับทราบ
ผมข้ามมาแล้ว ปลอดโปร่ง
แสงไฟนั่น จ้ามากเลย
พยายามอย่าเปิดไฟเท่าที่ทำได้
ไม่งั้นจะเห็นจากทั่วอ่าวเลย
หรี่ไฟลง
หรี่ลงสิ
หลุย เช็คตัวจับความร้อน หน่อยได้ไหม?
ดูเหมือนเขาเพิ่งจะดำลงไป นั่นเป็นเรื่องหรือเปล่า?
รอก่อน เดี๋ยว นั่นมันอะไรน่ะ?
ผมเห็นร่าง 2 ร่าง บนจอ
อยู่บนถนนข้างหน้าตรงทางโค้ง
โอเค เราคิดว่ามีคน 2 คน กำลังจะมาจัดการกับเรา
นิ่งไว้
มีใครยืนอยู่หรือเปล่าน่ะ?
อะไรนะ?
มีใครกำลังยืนอยู่ตรงนั้น?
โอเค มีแสงไฟฉายกำลังมาตามทาง
นี่อาจจะน่าสนใจ
คุณเห็นใครทางด้านนั้นหรือเปล่า?
ผมเห็นแสงไฟฉายแน่นอนเลย
ไปกันเถอะ
ออกมาจากนั่นซะ
ออกมาเดี๋ยวนี้
อุปกรณ์เสียงอยู่ในน้ำ
นิ่งไว้
เรียกโจสิ
โจ
รับทราบแล้ว กำลังไป 2 นาที
พวกยามเริ่มขยับแล้ว
ไปกันเถอะ ไปเถอะ
เรากำลังลงมาตามบันไดข้างๆอุโมงค์
โจ นั่นนายหรือเปล่า?
เขานั่นแหละ
เขามาแล้ว ไปกันเลย
นี่ไง
มาเร็ว ไปเถอะ ไป
พระเจ้า
ดีมาก
พระเจ้า
อยู่ในรถครบทุกคน 100% นะ?
มันเป็นคืนที่ดี
มันเป็นอะไรที่ประหลาดนะครับ
กลางดึก ตอนรุ่งเช้า... คนสวมหน้ากาก
ผมเหรอ?
- พวก OPS - ผมไม่รู้เรื่อง
ไม่ใช่ผม
ตอนกลางคืน ผมนอนหลับ
เขาบอกว่าเขาไม่รู้เรื่อง เพราะเขานอนหลับ
ผมว่าคนนั้นอาจจะเป็น สมาชิกของพวก OPS
ผมไม่รู้เรื่อง
ผมพูดแทน OPS ไม่ได้
ผมพูดแทน ริค โอ แบรี่ได้แค่นั้น
ผมพูดแทนคนอื่นนอกจาก ตัวผมเองไม่ได้ครับ
ตอนกลางคืน ผมนอนหลับ
ไม่, ไม่, ไม่
แต่สมาชิกอื่นๆของ OPS คือ
ผมไม่รู้เรื่อง
ผมไม่ใช่ OPS
-ผมไม่ใช่ OPS, ไม่ใช่
-คุณไม่เกี่ยวข้องกับ OPS เลยเหรอ?
ผมสัมภาษณ์คน
ใครก็ตามที่อยากจะคุยกับผม
- ผมจะคุยกับเขา - ครับ?
OPS อยากคุยกับผม ผมก็คุยกับเขา
ผมคุยกับคนนั้นคนนี้ เรื่องสารพิษจากปรอท
เขาพูดเรื่องสารปรอทอีกแล้ว
- ขอบคุณครับ - โอเค
ขอบคุณที่สละเวลาครับ
- บ๊าย บาย - บ๊าย บาย
ฉันคิดว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุด สำหรับการดำน้ำในคืนนั้น
คือคุณสามารถได้ยิน
พวกมันกำลังสื่อสารกัน
และคุณก็รู้ว่าเช้าวันรุ่งขึ้น ก็จะไม่มีอีกแล้ว
พวกมันจะถูกทำให้เงียบไปตลอดกาล
พวกมันพยายามที่จะสื่อสาร กับเราตลอดเวลา
มันยากที่จะอธิบายให้ฟัง
ถ้าคุณได้อยู่กับพวกมัน
เหมือนตอนที่ผมอยู่กับ ทีวีโชว์เรื่องฟลิปเปอร์ทั้งวันทั้งคืน
ผมอ่านภาษากายพวกนั้นออก
มีอวัยวะภายในบางอย่าง
เกี่ยวกับการอยู่ในน้ำกับสัตว์พวกนี้
ในฐานะนักวิทยาศาสตร์
ผมได้รับการฝึกให้รู้ ถึงความฉลาดผ่านวิธี
อุปกรณ์, ขั้นตอนต่างๆ
ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง
เวลาผมเห็นโลมามองมาที่ผม สายตาที่มองตามมา
และผมจะสะกดสายตากับพวกมัน
จะมีการตอบสนองอย่างมนุษย์ ที่ปฎิเสธไม่ได้เลยว่า
ผมกำลังสื่อสารกับสิ่งมีชีวิตที่ฉลาด
เป็นเวลาหลายปีมาแล้วที่ วิทยาศาสตร์สนใจเรื่อง
เกี่ยวกับการพูดคุยกับ สิ่งมีชีวิตที่ฉลาดที่สุดในโลก
ที่อาจจะไม่ใช่มนุษย์
นักวิทยาศาสตร์กลุ่มเล็กๆ
มุ่งมั่นที่จะศึกษาว่า มนุษย์ และ โลมา
สามารถเรียนรู้ที่จะพูดคุยกันได้หรือไม่
พวกเราใช้เงินไปหลายพันล้านเหรียญ ในการส่งสัญญาณขึ้นไปบนฟ้า
ในขณะที่เรามีสิ่งมีชีวิตอยู่ตรงหน้านี้
ที่อาจจะเชื่อได้ว่าฉลาดกว่าเราอีก
โลมาสามารถที่จะเรียนรู้ ว่าจะปรับตัวไปตามสถานการณ์ยังไง
สื่อสารสัมพันธ์กับมนุษย์ยังไง
จะสร้างสรรค์จากจินตนาการ ของตัวเองยังไง
บางครั้งผมก็รู้สึกฉงนเหมือนกัน
ที่ภาษาเพียงภาษาเดียว
ซึ่งถูกสอนให้แก่โลมา
เป็นภาษามือของอเมริกัน
ซึ่งใช้มือเป็นหลัก
ทำให้ได้ภาษาที่ยอดเยี่ยม
และผู้คนก็ใช้มือในการส่ง ข้อความถึงโลมา
และตรงจุดนี้อาจจะ พลาดประเด็นไป
เนื่องจากโลมาไม่มีมือ
ดังนั้นมันจึงเป็นการสื่อสารทางเดียว
และมันก็มีลักษณะเหมือนคน
"เราสอนพวกมัน แล้วก็ควบคุมมัน"
และบางทีเราควรจะต้องลองมองดูว่า พวกมันให้อะไรเราบ้าง
มันไม่ใช่เรื่องความฉลาด
มันเป็นเรื่องสติรับรู้
พวกมันรู้จักตัวตนเอง เหมือนกับที่มนุษย์รู้จัก
นั่นหมายถึงว่าเมื่อเรามองกระจก
เรารู้ว่าเรากำลังมองอะไรอยู่
ผมไม่เชื่อว่าชาวประมงที่นี่ รู้เรื่องอะไรแบบนี้
เมื่อพวกมันมาอยู่ที่อ่าวสังหารนั่น
แล้วลูกๆของมันถูกฆ่าไปต่อหน้าต่อตา
พวกมันรับรู้เรื่องนั้น
พวกมันคาดการณ์ได้ว่า อะไรกำลังจะเกิดกับพวกมัน
มันเป็นเสียงประหลาดนะ ว่าไหม?
พวกโลมาที่เรากำลังฟังเสียงอยู่นี่ ตอนนี้ตายหมดแล้ว
พรุ่งนี้จะมีอีกกลุ่มหนึ่งมาแทนที่พวกมัน
ครั้งแรกที่ผมไปเมืองไทจิ คือปี 1980
และปีก่อนหน้า ผมไปที่ อิกิ
อิกิ เป็นแหล่งท่องเที่ยวของชาวญี่ปุ่น
ซึ่งโด่งดังมาจาก
การสังหารโลมา
ผมหมายถึงว่า โลมาเป็นพันๆตัว ถูกฆ่าในวันเดียว
3 ปีที่แล้ว ผมได้กลับไปที่อิกิ
พวกเขาไม่มีโลมาแล้ว
ในที่ๆเคยมีเป็นพันๆตัวเต็มชายฝั่ง
ช่างขัดกันจริงๆ
เนื่องจากการจับโลมาเป็นๆขาย ต่างประเทศทำเงินให้มากมาย
พวกเขาก็อยากจะทำบ้าง
แต่พวกเขาก็ไม่มีโลมา
ต้องมีโลมาไปไว้ในสวนโลมา
ตอนนี้พวกนั้นก็ไปซื้อโลมาที่ ไทจิ
พวกสัตว์น้ำเลี้ยงลูกด้วยนม ที่มนุษย์รู้จักจะได้รับอันตราย
เพียงแค่เข้าไปใกล้ๆ บริเวณประเทศญี่ปุ่น
เราเข้าไปถามชาวประมงเมือง ไทจิ ว่าเราจะขอเข้ามาช่วย...
หรืออีกนัยนึง คือ ขอให้พวกเขาทิ้งเรือ ผูกไว้เลยที่ท่า
แล้วเราจะจ่ายเงินในจำนวนเท่าๆกัน
กับที่คุณได้จากการฆ่าโลมา
พวกเขาตอบกลับเรามาว่า "มันไม่ใช่เรื่องเงิน
มันเป็นเรื่องการกำจัดสัตว์รบกวน"
กำจัดสัตว์รบกวน
คือจะบอกว่า
ทางการบอกพวกเขาว่า
โลมากินปลาในทะเลมากเกินไป
ตั้งแต่ปี 2003 ญี่ปุ่นยกข้อมูลมาอ้างโดย กล่าวหาว่าการทำประมงที่ลดลงไปทั่วโลก มีสาเหตุจากพวกโลมากับวาฬ
นี่ไม่ใช่ความพยายามเพียงแค่ที่จะ ปรักปรำวาฬว่าเป็นผู้ร้าย
แต่เราไม่สามารถเพิกเฉยได้ว่า การจับปลาทำได้น้อยลง
มันยากที่จะยอมรับการแสดงข้อมูล ทางพาวเวอร์พอยท์อย่างจริงจัง
แดน กู๊ดแมน ที่ปรึกษากฏหมายของญี่ปุ่น ผมต้องแจ้งคุณว่ามีหลักฐานแน่ชัด
ว่าวาฬกินปลาจำนวนมาก
ซึ่งปลาพวกนั้นก็เป็นเป้าหมาย เดียวกับของการประมง
รัฐบาลของประเทศบราซิล ต้องการบันทึกว่า
เป็นจำนวนเท่าใด
จึงจะถูกพิจารณาเป็น เรื่องชีวิวิทยาไร้สาระ
มันชัดเจนอยู่แล้วว่าการประมง ของทั้งโลกกำลังถดถอยลง
แล้วก็ผู้ทำผิดชัดเจนคือ มนุษย์ นั่นแหละ
แต่เราไม่อยากจะยอมรับตรงนั้นกัน
ตลาดซึคิจิ กรุงโตเกียว ตลาดปลาที่ใหญ่ที่สุดในโลก
พวกเรามองเห็นมหาสมุทรเป็นแหล่ง อาหารทะเลคุณภาพเยี่ยมไม่มีวันหมด
และผมคิดว่าเรากำลังได้รับบทเรียน หนักหนาสาหัสกันอยู่
ว่ามันไม่จริงเลย
เราเอาปลาออกมาจาก มหาสมุทรที่อัตราสูง
ทำให้ระบบนิเวศน์ทางทะเลเสียหาย
แย่มากเสียจนทุกอย่าง อาจจะพังทลายหมด
รายงานปี 2006 ในวารสาร Science ทำนายว่าปริมาณปลาในอีก 40 ปีข้างหน้า จะหมดไปถ้ายังคงจับกันหนักในอัตราปัจจุบัน
70% ของมนุษย์ หรือ 7 ใน 10 คน
พึ่งพาแหล่งโปรตีนจากอาหารจากทะเล
ถ้าเราไม่มีปลาในทะเลแล้ว
เราก็จะเผชิญกับปัญหา สุุขภาพครั้งใหญ่
เท่าที่มวลมนุษย์เคยประสบมา
ชาวญี่ปุ่นเป็นผู้ควบคุม ตลาดปลาในโลกนี้
พวกเขาเป็นผู้ซื้อในตลาดหลักๆ ทุกแห่งในโลก
พวกเขากำลังจับปลาจาก แหล่งที่กำลังจะหมดไป
และผมคิดว่าพวกเขากลัวจริงๆ ที่จะไม่มีอาหารเหลือแล้ว
แล้วจะมีตรรกะอะไรที่สมเหตุสมผล ไปกว่าการจับวาฬมาแทนล่ะ?
คณะกรรมการการล่าวาฬ ระหว่างประเทศกำลังทำร้าย
ชุมชนล่าวาฬเล็กๆอย่างไทจิ
คณะตัวแทนของญี่ปุ่นหาทาง ที่จะคว่ำการที่ถูก IWC ห้ามการล่าวาฬ เพื่อการค้าในปี 1986
ร่างนี้ควรจะต้องพิจารณาข้อเสนอ
ประเทศโดมินิกา ขอชมเชยตัวแทนของญี่ปุ่น
พวกเราสนับสนุนข้อเสนออย่างเต็มที่
แอนติกา และบาร์บูดา สนับสนุนแถลงการณ์นี้โดยสมบูรณ์
เรามีความกังวล หรือความเสียใจ
ต่อชะตากรรมของชาวญี่ปุ่นอีกไหม?
นี่เป็นโอกาสที่จะช่วยญี่ปุ่น
เราสามารถช่วยชาวญี่ปุ่น และประชาชนชาวไทจิ
เราจึงขอให้ IWC อนุมัติ...
...การร้องขอขั้นพื้นฐาน ในการล่าวาฬ
ดังนั้นเซนต์คิทส์ และ นีวิส ก็สนับสนุนข้อเสนอนี้ .
ขอบคุณท่านประธาน
ในความเห็นของฉันนะคะ คือมันมีเวลามากพอ
ที่จะให้สัตว์เพิ่มจำนวน ขึ้นมาใหม่โดยเฉพาะพวก
ที่เคยลดจำนวนลง
และบางอย่างที่ใกล้จะสูญพันธุ์
มีเรื่องน่าสนใจหลายแง่มุม จากการล่าวาฬในแอนติกา
อย่างแรกคือ ทางการ
สนใจมากๆกับค่านายหน้า จากการล่าวาฬ
เพราะรัฐบาลญี่ปุ่นจ่าย พวกนั้นให้สนใจไง
รัฐบาลญี่ปุ่นและตัวแทนทั้งหลาย
เข้าไปหาพวกประเทศเล็กๆ ที่ล้มละลาย ที่จนๆ
และเสนอการสนับสนุนทางการเงิน
หรืออะไรก็ตามที่ต้องการ
อย่างแรกคือพาพวกนี้เข้าร่วม คณะกรรมการ IWC
แล้วก็เข้ามาออกเสียงให้ญี่ปุ่น
กระบวนการล่าวาฬในศตวรรษที่ 21 เขาทำกันอย่างนี้แหละ
แล้ววาฬพันธุ์ไหนที่ผ่านไปที่ แอนติกาล่ะ?
เรามี...
ฉันคิดว่าข้าหลวงอาจจะ...
ผมคิดว่ามีพวก ฮัมพ์แบ็คเวลส์...
- ใช่ ...ผ่านมาทางแอนติกา
ผมไม่ค่อยแน่ใจในรายละเอียด
ของวาฬที่ผ่านแอนติกา
ช่วงเวลานี้ แต่มีวาฬมากมาย
ผ่านมาทางน่านน้ำเรา เรื่อยแหละ
ฉันเคยเห็นแค่...
ที่ฉันเคยได้สัมผัสกับพวกวาฬนี่ ก็ที่เห็นทางทีวีแค่นั้น
ชัดเจนมากว่า ผู้สนใจที่ฉลาดน้อยที่สุด
ได้ขายตัวเองแลกกับเงินเยน
รัฐบาลญี่ปุ่นจ่ายค่าธรรมเนียมต่างๆ
ในการเข้าร่วมคณะกรรมการ IWC
มันไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องการบำรุง
มันแค่เกี่ยวกับความจริงที่ว่า "คุณออกเสียงให้เรา
"ดังนั้นก็ให้อะไรที่คนของพวกคุณ สามารถเห็นได้เป็นการตอบแทน
"นั่นมันคุ้มค่ากับการขายเสียงให้กับเรา...
อาคารประมง"
น่าสนใจมากนะ ที่พวกอาคารประมง เหล่านี้สร้างโดยญี่ปุ่น
แล้วก็ไม่ค่อยได้ใช้อะไร
เพราะไม่มีกิจกรรมประมง
เพื่อนบ้านคนนึงได้ของเล่น
ทุกคนในย่านนั้นก็อยากได้บ้าง
ทุกๆเกาะในแคริบเบียนตะวันออก...
เซนต์คิทส์ แอนติกา เซนต์วินเซนต์ เซนต์ลูเซีย
เกรนาดา โดมินิกา...
เรามีของเล่นเหมือนๆกันเลย
ในโดมินิกา เรามีอาคารประมง มูลค่า 22 ล้านเหรียญ
ซึ่งพวกพ่อค้าในท้องถิ่น เอาไว้ใช้เก็บไก่นำเข้า
มันน่าเศร้าที่เห็นพวกเกาะที่สวยงาม ทั้งหลายในแคริบเบียน
กลายเป็นซ่องโสเภณี ของพวกญี่ปุ่น
จริงๆแล้วมันขัดต่อตรรกะมากๆเลย
ทำไมพวกคนญี่ปุ่นยังคง
จะเก็บธุรกิจที่กำลังจะตาย อย่างการล่าวาฬ
โดยเฉพาะยิ่งถ้ามีข้อมูล
เกี่ยวกับระดับของสารปรอท
และการปนเปื้อนอื่นๆ
ผมได้ไปที่ประเทศญี่ปุ่นตอนต้นปี
และได้พบว่ามันมีเหตุผลอยู่
สำหรับท่าทีของญี่ปุ่นใน คณะกรรมการ IWC.
มันไม่เกี่ยวกับเศรษฐกิจ
ไม่เกี่ยวกับการเมือง
จริงๆแล้วมันเกี่ยวกับ...
เศษซากของความคิด แบบจักรวรรดิโบราณ
พวกเขาเบื่อที่จะฟังพวกตะวันตก
สั่งให้พวกเขาทำอะไร ยังไง เมื่อไร
"พวกฝรั่งจะไม่ทำให้เราหยุดฆ่าวาฬ"
มันมีเรื่องความภูมิใจในชาติ ผิดที่ผิดทาง
มันเป็นอุตสาหกรรมที่ ได้รับการอุดหนุน
จากผู้เสียภาษีญี่ปุ่น
และเมื่อคุณได้รับการ สนับสนุนแบบนั้น
ก็จะมีการคอรัปชั่น
เพื่อที่จะรักษาข้อถกเถึยง ทางวัฒนธรรมไว้
เหล่าคนล่าโลมาชาวไทจิ
เริ่มแจกเนื้อโลมาฟรี
ให้กับโรงเรียน
พวกเขากำลังทำให้เป็นรูปแบบ การโฆษณาชวนเชื่อ
พวกเขาไม่บอกหรอกว่า
อาหารกลางวันที่เด็กๆได้รับ
ปนเปื้อนไปด้วย สารปรอทปริมาณสูง
คุณทราบเรื่องแผนของ นายกเทศมนตรีเมืองไทจิ
ที่จะแจกเนื้อโลมาไปทั่วญี่ปุ่น
ให้แก่เด็กๆหรือเปล่าครับ?
ผมคิดว่าคุณเข้าใจ อะไรผิดไปแล้วครับ
เหรอครับ?
คุณเข้าใจผิดอย่างรุนแรง
สมาชิกสภาเมืองไทจิ
นายกเทศมนตรีต้องการจะนำ เนื้อวาฬและโลมาที่จับได้ในไทจิ
ไปทำเป็นอาหารกลางวัน ให้เด็กนักเรียนทั่วประเทศ
สมาชิกสภา 2 คนออกมาพูด
พวกเขายอมเสี่ยง...
ชีวิตตัวพวกเขาเอง แล้วก็การดำรงชีวิต ของพวกเขาที่ยอมออกมาพูด
ผมมีลูกชาย 2 คน คนหนึ่ง 7 ขวบ อีกคนหนึ่ง 5 ขวบ
อาหารกลางวันเป็นเรื่องจำเป็น
พวกเด็กๆต้องกินทุกอย่าง
ถ้าเนื้อโลมาถูกนำมาเป็นอาหารกลางวัน
มันจะนำผลร้ายมาให้
มีคำกล่าวในญี่ปุ่นว่า
เล็บที่งอกออกมาต้องตัดทิ้งเสีย
แล้วนั่นก็คือปัญหา
แค่ออกมาต่อสู้ ต่อต้าน ก็โดนแล้วในญี่ปุ่น
ไม่มีการเคลื่อนไหวเกี่ยวกับสภาพแวดล้อม ในประเด็นเหล่านี้
ที่จะมีพลังพอในประเทศนั้นเลย
พวกเราจมอยู่ในสภาพแวดล้อม
ที่เต็มไปด้วยสารเคมี อย่าง ปรอท แคดเมียม ตะกั่ว
เรามีข้อผูกพัน...
มีหน่วยงานทางด้านศีลธรรม ทำงานในเรื่องนี้
ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า
เราอาจจะมองย้อนกลับไป แล้วสงสัยว่าเราทำอะไรลงไป
ที่ปล่อยให้เนื้อปริมาณ มากมายถูกบริโภคไป
เรามีข้อผูกมัดทางด้านศีลธรรม
และอย่าพูดว่าคุณไม่รู้เรื่องนี้เลย
เพราะคุณรู้เรื่องนี้
สำหรับผม ไม่ว่าคุณจะเป็น นักเคลื่อนไหวหรือไม่เป็น
แต่ผมก็อยากให้คุณเคลื่อนไหว
อยากให้คุณหยุดเรื่องนี้
ปฎิบัติการ 2 วงออร์เคสตร้าชุดเต็ม
ผมจำมันได้ คุณล่ะ?
8335. ผมก็จำได้
ผมคิดว่ามันมีสองช่องนะ
ตรงไปได้ไหม?
พวกเขาวนไปรอบๆ
หยุดพักเดี๋ยวนึงดีกว่า
เร็ว, เร็ว, เร็ว, เร็วเข้า
- นั่น 766 มันคือตำรวจ - เหรอ?
พวกเขาใช้รถตามเรามากี่คันกันแน่?
พวกเขาเห็นเราหยุดหรือเปล่า?
ริค พวกนั้นตามคุณอยู่รึเปล่า? เห็นพวกเขาไหม?
ใช่ พวกเขาตามมา โชคดีนะ
มาถึงจุดปล่อยล่ะ
2, 1, 2 เช็ค
ไปกันเถอะ ไปกัน
หลุยเรากำลังอยู่บนเส้นทาง คอยนายสำรวจบริเวณ
ไม่เห็นใครอยู่บนทางเลย
แมนดี้ คุณไปได้แล้วนะ
เราผ่านประตูแรกมาแล้ว
เรากำลังมุ่งหน้าไปทางรั้วข้างใน
อย่าเข้าไปข้างในจนกว่าจะบอกนะ
เข้าใจแล้ว
เท่าที่ดูข้างในก็ปลอดโปร่งนะ
กำลังย้ายไปจัดการติดตั้งจุดแรก
เคิร์ก กับ แมนดี้ เป็นยังไงบ้าง?
แมนดี้กับเคิร์กอยู่ในน้ำ
แล้วไซมอนล่ะ เป็นไงบ้าง?
ก็ดี กำลังเดินกล้องอยู่
โอเค ผมเจอที่ที่จะวางกล้อง ข้างๆตัวผมแล้ว
เรียบร้อยดีนะ หลุย?
เกลียดความสูงชะมัดเลย
ฟังดูเหมือนอยู่ในทำเลที่ดีนะ
กล้องใต้น้ำติดตั้งเรียบร้อยแล้ว
พวกเรา รอตรงนี้แหละ
หลุย, หลุย, อยู่นั่นหรือเปล่า?
ฉันเห็นอะไรบางอย่างบนเขา
เวรล่ะสิ
ยกเลิก ยกเลิก
ก้มต่ำไว้ ต่ำไว้
คิดว่าเป็นพวกตัวบ่างนะ
เจ๋งมาก
โอเค ผมกำลังจะไปติดตั้งที่ชายหาด
ตรงนั้นสยองนิดหน่อย รู้สึกได้เลยว่าตรงนั้นมีอะไรทะแม่งๆ
ถ้าต้องการ ยังมีเวลาเหลือนะ
พวกเราโอเค กำลังจะติดตั้งกล้องตัวสุดท้าย
กล้องทุกตัวอยู่ในตำแหน่งพร้อมแล้ว
เย้ เยี่ยม
วางมันลง
แถวมิดเวย์, ฮาวาย รู้จักใช่ไหม มิดเวย์, ฮาวาย
ผมเห็นสเปริมเวลส์ว่ายไปมา
เหมือนพวกโลมา
มีอยู่ช่วงนึงนะที่สเปริมเวลส์ มีมากพอๆกับโลมาเลย
ตอนผมอยู่ที่ชิลี ผมก็เห็นบลูเวลส์ ว่ายไปว่ายมา
มันเหมือนกับกอไม้ไผ่ ก็เลยเรียกพวกมันว่า กอไผ่
ไม่ว่าจะมองไปทางไหนนะ ทะเลก็เป็นสีดำ มันเต็มไปด้วยพวกบลูเวลส์ แขนผมน่ะหมดแรง
-บลูเวลส์เหรอ -ใช่
ตอนที่ผมไปชิลีในอเมริกาใต้ มันเป็นช่วงเดือนเมกกะ
ผมเคยฆ่าโลมามาก่อน แต่... พวกที่เจอน่ะต่างจากโลมา พวกมันตัวใหญ่มาก
ตอนที่เราเห็นภาพที่ถ่ายมาได้ มันเป็นอะไรที่ดูสยดสยองน่ากลัว
ทำเอาหัวสมองมึนไปหมด
พวกนั้นทำอย่างเดียวกันกับ
ที่ทำกับพวกวาฬตัวใหญ่ๆ
พวกนั้นเจออะไรก็ฆ่าหมด
ทำไมไม่ปล่อยพวกมันไปล่ะ?
คำถามนั้นทำให้ผม นอนไม่หลับมาเป็นเวลานาน
ผมเห็นพวกมันคลอดลูก
ผมดูแลพวกมันยามมันเจ็บป่วย
ถ้าตอนนั้นผมรู้อะไรอย่างที่รู้ตอนนี้
ผมจะหาเงินให้มากๆ
จะได้ไปซื้อพวกมันออกมา จากพวกแสดงสัตว์น้ำทั้งหลาย
แล้วก็ปล่อยมันไป
นั่นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
ผมซื้อรถปอร์เช่ใหม่ทุกๆปี
และผมก็ไม่อยากใส่ใจ พยายามไม่ใส่ใจ ให้นานที่สุดเท่าที่ทำได้
ผมไมได้คิดถึงเรื่องนั้นเลย จนเวลาผ่านมาอีกนาน
ฟังผมนะครับ
วิธีการฆ่าได้พัฒนาอย่างมาก มาเรื่อยๆ
และชาวประมงไทจิ
ใช้มีดที่ถูกออกแบบมาโดยเฉพาะ
แล้วทิ่มลงบนที่ เออ... เอ่อ.. กระดูกสันหลัง
สัตว์เหล่านั้นส่วนมากแล้ว จะตายในทันที
- ตายในทันทีเหรอครับ? - ใช่แล้วครับ
และถ้ามันถูกฆ่าด้วยวิธีอื่นละ
นั่นจะดูโหดร้ายไหม?
ผมบอกคุณแล้วว่า ผมไม่อยากจะคุยเรื่อง "ถ้า"อย่างโน้น "ถ้า"อย่างนี้
ผมอยากจะให้คุณดูอะไรนิดหน่อย เป็นวีดีโอที่ผมเพิ่งดูมา
คุณไปเอานี่มาจากไหน เมื่อไรครับ?
ประเทศที่ล่าวาฬทุกประเทศ
ได้ทำให้เห็นแล้วว่า
พวกเขาได้พัฒนาวิธีฆ่า และเวลาก่อนจะตาย
และขอยกตัวอย่างในประเทศของข้าพเจ้า ได้ลดเวลาช่วงก่อนตายมาทุกปี
และในขณะนี้สัตว์มากกว่าครึ่ง ถูกฆ่าแทบจะในทันที
และเราก็รู้สึกภูมิใจกับข้อมูลนี้ และการพัฒนาที่มีขึ้น
ก่อนตายผมอยากจะเห็น สิ่งเหล่านี้จบลงให้ได้
ตอนนี้ผมมุ่งไปที่แหล่งน้ำเล็กๆ ที่นั่นที่เดียว
ที่ซึ่งมีการสังหารเกิดขึ้น
ถ้าเราไม่สามารถหยุดมันได้ เราก็ไม่สามารถแก้ไขมันได้
ลืมเรื่องใหญ่กว่านี้ไปได้เลย
มันไม่มีหวังหรอก
ฮิเดกิ โมโรนุกิ รองผู้อำนวยการการประมงญี่ปุ่น ถูกไล่ออก ในปี 2008
ผลทดสอบตัวอย่างเส้นผมของเขา พบว่าสารปรอทที่พบมีค่าเป็นบวก
นาย "ที่ส่วนตัว" ถูกย้ายงาน ออกไปจากอ่าวสังหาร
เนื้อโลมาถูกถอดออกจากรายการ อาหารกลางวันในโรงเรียนเมืองไทจิ
จากการเคลื่อนไหวโดยตรงของ สมาชิกสภาเมือง 2 ท่านนี้
ไม่นานมานี้ประเทศโดมินิกา ถอนตัวออกจาก IWC
ญี่ปุ่นไปหาประเทศดังต่อไปนี้มา เพื่องานล่าวาฬอันโหดร้ายของมัน
กัมพูชา เอกวาดอร์ อีริเทรีย กินิ-บิซาว คีรีบาส ลาว หมู่เกาะมาร์แชล
ก็ยังคงมีการสังหารโลมาที่ไทจิ ตามกำหนดทุกเดือนกันยายน
จนกว่าพวกเราจะหยุดมันลง
ทุกคนตรงนั้น โปรดแสดงหนังสือเดินทางด้วยครับ
เฮ้ เป็นไงบ้าง?
ดีใจที่ได้พบนะ
คือเรามาเพื่อเด็กๆน่ะ เห็นไหม